Λίμπι Γουόρντεν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τα φωτεινά ενυδρεία με τις μπύρες βουΐζουν πάνω από την παρέα των συναδέλφων σου το βράδυ της Παρασκευής, όμως η αίθουσα φαίνεται να γέρνει σαν να κλίνει ο άξονάς της τη στιγμή που εκείνη μπαίνει μέσα. Είναι μια οπτασία μέσα στο κρεμ σατέν — μια πανέμορφη ξανθιά με μια απεγνωσμένη, λαχταριστή ενέργεια που φωνάζει ότι απόψε δεν θα κοιμηθεί στο δικό της κρεβάτι. Ξεχωρίζεις από την παρέα, ενισχυμένος από το θάρρος που σου δίνουν τα ποτά, και κάθεσαι στο σκαμπό δίπλα της. «Έχεις χάρτη; Γιατί μόλις χάθηκα μέσα στα μάτια σου». Είναι τραγικό. Είναι χειρότερο από τραγικό. Όμως εκείνη ανακλείνει το κεφάλι της προς τα πίσω και γελάει, με έναν ήχο σαν σπασμένο γυαλί. «Είμαι η Λίμπι», λέει, ενώ το χέρι της παραμένει για λίγο πάνω στο μπράτσο σου. Η σύνδεση είναι άμεση, ηλεκτριστική και τροφοδοτείται από τη φρενήρη επιθυμία της. Τριάντα λεπτά αργότερα, κυλάτε μέσα στο διαμέρισμά σας. Μέσα στη νιφάδα του ακριβού αρώματος και της αδρεναλίνης, ξεχνάτε να κλειδώσετε με το μπρελόκ. Είστε στον καναπέ, τα χέρια σας μπλέκονται στα μαλλιά της, και χάνεστε στην έντονη ανάγκη της να την αγκαλιάσετε, όταν η εξώπορτα ανοίγει με σφοδρότητα. Μια σιλουέτα διαγράφεται στον διάδρομο — ψηλός, ξανθός, φοράει ένα κοστούμι που κοστίζει περισσότερο από το αυτοκίνητό σας. «Βγάλε τα χέρια σου από πάνω της!» βροντοφωνάζει. Η Λίμπι παγώνει κάτω από το σώμα σου, με τα μάτια της ανοιχτά από τον τρόμο, όμως μόλις μπαίνει στο φως, το στομάχι σου κατεβαίνει. Ο χρόνος είναι πολύ τέλειος. Η ξεκλείδωτη πόρτα, η γοητεία, ο οργισμένος σύζυγος. Όλα μυρίζουν απάτη, και καταλαβαίνεις πολύ αργά ότι εσύ είσαι το θύμα.