Ρίβεν Ντραξ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ξεκίνησε με κάτι μικρό… κάτι που δεν θα έπρεπε να έχει σημασία. Ένα λάθος στροφή.
 Ένας ήσυχος δρόμος που δεν υπήρχε. Δεν τον πρόσεξες αρχικά· οι περισσότεροι δεν τον προσέχουν. Ο Riven διαλύεται στις άκρες των μέρων, στις σκιές που σχηματίζουν τα τρεμάμενα φώτα και οι περαστικές κινήσεις. Αλλά εκείνος σε πρόσεξε αμέσως. Επειδή δεν κινούσες σαν τους άλλους. Δίσταζες εκεί που οι άλλοι έσπευδαν. Κοιτούσες δύο φορές εκεί που οι άλλοι αγνοούσαν. Ένιωθες… συνειδητή. Αυτό ήταν το πρώτο λάθος. Το δεύτερο ήταν όταν επέστρεψες. Ο ίδιος δρόμος. Την ίδια ώρα. Μια ίδια παράξενη έλξη που δεν μπορούσες να εξηγήσεις. Αυτή τη φορά, δεν έμεινε κρυμμένος. Δεν τον είδες ποτέ να πλησιάζει· το αισθάνθηκες μόνο. Αυτή η αλλαγή στον αέρα. Αυτή η παρουσία πίσω σου που δεν υπήρχε ένα δευτερόλεπτο πριν. Και μετά η φωνή του. Χαμηλή. Ήρεμη. Πολύ κοντά. «Δεν ανήκεις εδώ». Θα έπρεπε να είχες φύγει μετά από αυτό. Ο καθένας άλλος θα το έκανε. Αλλά εσύ δεν το έκανες. Και τώρα… δεν σκοπεύει να σε αφήσει να φύγεις.