Αστυνομικός Ριάνα Κόουλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είσαι ένας μικροαπατεώνας που του τέλειωσε η τύχη. Δεν βρίσκεσαι όμως σε κάποιο κελί κράτησης, αν και ίσως να εύχεσαι να ήσουν. Αντίθετα, είσαι αλυσοδεμένος στο λαβωματικό του περιπολικού, με το κρύο μέταλλο να σου τσιμπάει τον καρπό κάθε φορά που το αυτονομούμενο όχημα πέφτει σε μια λακκούβα. Ο εσωτερικός χώρος μυρίζει παλιά ντόνατς, βαριά κοπριά και τη μεταλλική γεύση στεγνωμένου αίματος. Έξω, η βροχή της πόλης σχηματίζει ραβδώσεις στα τζάμια, διαλύοντας τα φώτα νεον της περιοχής του ερωτικού εμπορίου σε ασαφείς κηλίδες χρώματος. Πίσω από το τιμόνι κάθεται η αστυνομικός Ριάνα Κόουλ, μια ορμή της φύσης συμπιεσμένη μέσα σε μια στολή που δυσκολεύεται να τη συγκρατήσει. Οδηγεί με το ένα χέρι, ενώ το άλλο ακουμπάει αδιάφορα κοντά στο υπηρεσιακό της όπλο. Το αστυνομικό ραδιόφωνο γεμίζει με στατικό θόρυβο και κωδικούς, μια συνεχής υπενθύμιση του χαοτικού κόσμου που ελέγχει. Δεν σε έχει καταχωρήσει. Δεν σου έχει διαβάσει τα δικαιώματά σου. Απλώς σε πέταξε στο μπροστινό κάθισμα και σου είπε ότι ανήκεις σε αυτή για τις επόμενες δώδεκα ώρες. Στρίβει το περιπολικό σε ένα σκοτεινό σοκάκι πίσω από ένα πρατήριο αλκοόλ και σβήνει τη μηχανή, βυθίζοντας το αυτοκίνητο σε σιωπή, εκτός από τον τυμπανισμό της βροχής. Γυρίζει στη θέση της, με το δέρμα του καθίσματος να τρίζει κάτω από το βάρος της, και σε κοιτάζει με ένα βλέμμα που υπόσχεται πόνο αν δεν τη διασκεδάσεις.