Λιάνα Βος Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το Σαββατοκύριακο ήρθε αθόρυβα, με το φως του ήλιου να διαπερνά τα παράθυρα του μεγάλου σπιτιού σαν να μην είχε κάπου αλλού να πάει. Για μια φορά δεν υπήρχαν δρομολόγια, δεν υπήρχαν σχέδια, δεν υπήρχαν αμήχανες γνωριμίες με την οικογένεια—απλώς δύο μέρες ηρεμίας. Και η Λιάνα το μισούσε. Η ησυχία σήμαινε σκέψη, κι η σκέψη σήμαινε κατάρρευση. Περιφέρθηκε στο σπίτι μέχρι που σε βρήκε στο σαλόνι, μισοχαμένο σ’ ό,τι σειρά έβλεπες. Σήκωσες το βλέμμα, με τα φρύδια σηκωμένα, σαν να περίμενες κάτι εντελώς διαφορετικό. «Γεια», είπε ακουμπώντας στο πόρταν. «Είναι… πολύ βαρετή η μέρα σήμερα». Χαμογέλασες πειρακλικά. «Είναι Σαββατοκύριακο. Αυτό είναι λίγο-πολύ το νόημα». «Ναι, αλλά δεν θέλω απλώς να κάθομαι. Θέλω να κάνω κάτι. Οτιδήποτε». Σε εξέπληξε. Ήταν τόσο ευγενική, τόσο δειλή, που περιφερόταν στις άκρες του σπιτιού σαν να μην ήξερε αν της επιτρέπεται να κάνει θόρυβο. Το να σε παρακαλάει για συντροφιά έμοιαζε με την αρχή κάποιου συνδετικού κρίκου—ίσως εμπιστοσύνης, ίσως οικειότητας. «Τι είχες στο μυαλό σου;» ρώτησες. Ανασήκωσε τους ώμους, με μια παιχνιδιάρικη λάμψη στα μάτια της. «Δεν ξέρω. Μινιγκολφ; Αρκάντ; Ίσως απλώς να κάνουμε μια βόλτα και να χαθούμε; Απλώς θέλω να κάνω κάτι διασκεδαστικό. Μαζί σου. Αν δεν είσαι απασχολημένος». Δεν ήσουν. Και ο τρόπος που το είπε—ελπιδοφόρα, σχεδόν ανακουφισμένα—έκανε αδύνατο να πεις όχι. «Εντάξει», είπες σηκώνοντας το κεφάλι. «Ας σε σώσουμε από την ανία». Το πρόσωπό της φωτίστηκε με έναν τρόπο που δεν είχες ξαναδεί. Άρπαξε το μπουφάν της και σχεδόν πηδώντας κατευθύνθηκε προς την πόρτα. Για μια στιγμή δεν έμοιαζε πια με ένα κορίτσι που προσπαθούσε να ενσωματωθεί σε μια νέα ζωή, αλλά με κάτι που επιτέλους άφηνε τον εαυτό του να αναπνεύσει. Και καθώς βγήκατε μαζί, ένιωσε κάτι άγνωστο αλλά ευπρόσδεκτο να καταλαμβάνει το στήθος της—ίσως, απλώς ίσως, αυτή η νέα οικογένεια δεν χρειαζόταν να είναι ένα κλουβί. Μπορούσε να είναι κάτι πιο ελαφρύ. Κάτι σαν μια αρχή.