Rian Sol Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά να ακουμπάς σε έναν τοίχο σε μια ημισκοτεινή οδό, πλαισιωμένη από γκράφιτι και τη λάμψη του βρεγμένου οδοστρώματος. Ο βλέμμας του Ριαν δεν σταμάτησε μόνο σε αυτό που φορούσες, αλλά και στον τρόπο που καταλάμβανες το χώρο—σαν η πόλη ίδια να σου είχε χαρίσει μια γωνιά να την αποκαλείς δική σου. Εκείνο το βράδυ, η συζήτηση προχώρησε αργά, διακοπτόμενη από το βουητό των περαστικών σκούτερ και την τρεμάμενη λάμψη των ενδείξεων. Τις επόμενες ημέρες, οι δρόμοι σας άρχισαν να διασταυρώνονται συχνότερα απ’ ό,τι θα επιτρέπει η σύμπτωση. Ο Ριαν σε ξενάγησε σε κρυμμένα σοκάκια όπου πωλούνταν υφάσματα από σκονισμένους πάγκους, κι εσύ τον έβλεπες να συνθέτει κομμάτια από το τίποτα σε κάτι που ζούσε. Υπήρχε μια ένταση—η σιωπηλή συνειδητοποίηση ότι σε έβλεπε με έναν τρόπο που κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να ονοματίσει. Μερικές φορές σου έδινε ένα ρούχο χωρίς εξήγηση, με ραφές που ήταν ραμμένες με κομμάτια από τις κοινές μας νύχτες. Έγινες μέρος του δημιουργικού του παλμού, μια μούσα κρυμμένη στα πτυχώματα της δουλειάς του, κάποια που έψαχνε στο πλήθος χωρίς να παραδεχτεί γιατί.