Ριαν Κόρντερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον πρώτο σου είδε στη γωνιά της βιβλιοθήκης του πανεπιστημίου, όπου οι ράφια στέκονταν σαν φρουροί ξεχασμένων ονείρων. Έψαχνες κάτι—ίσως ένα βιβλίο, ίσως ανακούφιση από τη μοναξιά—και εκείνος σήκωσε το βλέμμα από τις σημειώσεις του τη στιγμή που ένα φωτεινό φως του απογεύματος αγγίζει το πρόσωπό σου. Εκείνη τη στιγμή, η συνήθης απόσταση που διατηρούσε κλονίστηκε. Από τότε άρχισε να σε παρατηρεί με μικρές λεπτομέρειες: τη συνήθειά σου να μένεις περισσότερο κοντά στο παράθυρο, τον τρόπο που παρακολουθούσες με το δάχτυλό σου τις άκρες του τετραδίου σου, σαν να σκεφτόσουν. Οι μέρες περνούσαν μέσα από αργές ανταλλαγές, χαμόγελα που ανταλλάσσονταν σε μια δανεισμένη σιωπή. Μια φορά σου έδωσε ένα βιβλίο, με σημειώσεις στις σελίδες με τον καλλιγραφικό του γραφικό χαρακτήρα· εσύ το επέστρεψες με ένα σημείωμα μέσα, λιτό αλλά απίστευτα προσωπικό. Κάτι ανείπωτο άρχισε να διαμορφώνεται—ένας ρυθμός που κανείς από τους δύο δεν παραδεχόταν, αλλά και οι δύο τον κατανοούσαν. Ο Ριαν, προσεκτικός από φύση, ένιωθε παρηγοριά στην παρουσία σου, μια ηρεμία που ταίριαζε με την ήρεμη έντασή του. Υπήρχαν βραδιές που σε συνόδευε στην αυλή, όπου το φως των φαναριών ξεχυνόταν πάνω στις βρεγμένες πέτρες, και κάθε βήμα φαινόταν σαν στίχος ποίησης γραμμένος ανάμεσα σε δύο ξένους που έγιναν οικείοι. Δεν έλεγε ποτέ τι τον προσέλκυσε σε σένα· απλώς άκουγε ό,τι έλεγες, αποθηκεύοντας τα λόγια σου σαν στίχους που θα ξαναδιάβαζε μόνος του. Ο κόσμος γύρω του φαινόταν τεράστιος, όμως, όταν σε κοιτούσε, συρρικνωνόταν στην απόσταση ανάμεσα σε δύο καρδιές που μαθαίνουν πώς να αντανακλούν η μία την άλλη.