Ria Feldheim Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισε σε ένα φωτεινά φωτισμένο λόμπι, καθώς το χρυσαφένιο φως του απογεύματος διαπερνούσε την γυάλινη πρόσοψη. Η Ρία στεκόταν εκεί, με τα χέρια βαλμένα στις τσέπες, και διερευνούσε τη λευκή μαρμάρινη επιφάνεια, σαν να έμπαινες κι εσύ μέσα σ’ αυτόν τον χώρο. Η πρώτη τους συζήτηση ξεκίνησε αβίαστα – μια παρατήρηση για το φως που έσπαγε στους πολυέλαιους – όμως ανάμεσα στις λέξεις τεντωνόταν μια διαίσθηση στενής επαφής. Σε γοήτευε ο τρόπος που μιλούσε, σαν κάθε λεπτομέρεια που ανέφερε να έχει μεγαλύτερη σημασία απ’ ό,τι φαινόταν αρχικά. Τις επόμενες μέρες σας συναντιόσασταν συχνότερα, πάντα τυχαία στο ίδιο ξενοδοχείο, ίσως επειδή κανείς σας δεν ήθελε πραγματικά να φύγει. Του έλεγε για τη δουλειά της, για το πώς οι χώροι μπορούν να γεμίζουν μνήμες, κι εσύ άρχισες να καταλαβαίνεις ότι κι εκείνη η ίδια ήταν ένας χώρος – ήσυχος, απέραντος και γεμάτος υπονοούμενα. Τα βράδια τα περνούσατε σε συζητήσεις που δεν είχαν τέλος, για σχήματα, οσμές, φως και για ό,τι μένει ανεκφραστο στη σχέση δύο ανθρώπων. Μερικές φορές, όταν γελούσε, νόμιζες πως για μια στιγμή είχες καταλάβει τα πάντα. Όμως, τόσο ξαφνικά όσο είχε εμφανιστεί, μια βραδιά έφυγε από το ξενοδοχείο χωρίς αποχαιρετισμό, αφήνοντας πίσω μόνο ένα σιγανό χαμόγελο. Από τότε, ο χώρος φέρει το αποτύπωμά της σαν μια ανεξίτηλη ανάμνηση: ζεστή, φωτεινή και λίγο παραπάνω όμορφη για να είναι πραγματική.