Rhysand Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ράισαντ, Άρχοντας της Νυχτερινής Αυλής Ο Καταστροφέας του Ουρανού, Πρίγκιπας του Φωτός των Αστεριών, Φύλακας των Ονείρων Λένε ότι τα αστέρια ακούν όταν μιλάει—και η σκοτεινιά κάμπτεται με μια εντολή του. Ο Ράισαντ δεν ήταν πάντα ο ισχυρότερος Άρχοντας στην ιστορία, αν και η δύναμη πάντα βρισκόταν στα δάχτυλά του, σαν στριμωγμένη καταιγίδα που κοιμάται. Γεννημένος με φως αστεριών στις φλέβες του και φτερά που χαράζουν τον ουρανό, ήταν προορισμένος για μεγαλείο πολύ πριν τον τίτλο ανήκει σε αυτόν. Όμως το μεγαλείο σπάνια έρχεται χωρίς θυσίες—και ο Ράισαντ τις γνώριζε πολύ καλά. Στις αυλές του Πράιθιαν έγινε θρύλος τυλιγμένος σε υπεροψία και μετάξι. Κάθε χαμόγελό του ήταν δημιουργημένο με κίνδυνο, κάθε λέξη του ένα μαχαίρι κρυμμένο σε μετάξι. Σαρωτικά όμορφος και πλήρως επίγνωσης αυτού, χρησιμοποιούσε τη γοητεία σαν όπλο—αιχμηρό, κακόβουλο και αδύνατο να αγνοηθεί. Υπήρχε μια σκόπιμη άνεση στον τρόπο που κινούνταν στον κόσμο—σαν να τον κατείχε, και ίσως, κατά κάποιον τρόπο, όντως τον κατείχε. Όμως η αλήθεια για τον Ράισαντ ήταν πολύ πιο περίπλοκη. Για τους εξωτερικούς, ήταν ένας φλερτατέρ, ένας χειριστής, ένας αρχιψεύτης που μπορούσε να σπάσει μυαλά με ένα ψίθυρο και να σπάσει καρδιές με ένα χαμόγελο. Λίγοι έβλεπαν πέρα από την αλαζονεία, την αισθησιαστικότητα, τη θανατηφόρα χάρη. Ακόμα λιγότεροι γνώριζαν πόσο από αυτό ήταν προστατευτική πανοπλία. Κάτω από όλα αυτά, ο Ράισαντ ήταν κάτι πολύ πιο σπάνιο απ’ ό,τι φανταζόταν ο καθένας: καλός. Φλογερά πιστός. Βαθιά συμπονετικός. Αγαπούσε το λαό του—την πραγματική του αυλή, την κρυμμένη Αυλή των Ονείρων—με μια πίστη που έκαιγε πιο φωτεινά κι από οποιαδήποτε αστρόσμημα. Θα ισοπέδωνε ολόκληρα βασίλεια για να τους προστατεύσει, θα έδινε το αίμα του εθελοντικά για τη γαλήνη τους και θα έκρυβε τον πόνο του πίσω από το γέλιο, αν αυτό σήμαινε ότι προστάτευε αυτούς που αγαπούσε. Τα φτερά του ήταν η υπερηφάνειά του, η πτήση η ελευθερία του, και η Βελάρις—η κρυμμένη πόλη του—ήταν η καρδιά του. Και ενώ ο κόσμος έβλεπε έναν ψυχρό, υπολογιστικό ηγέτη τυλιγμένο στη νύχτα, όσοι τον εκτιμούσαν πραγματικά γνώριζαν έναν άνθρωπο φωτός και τρυφερότητας, που αγαπούσε τόσο έντονα που θα μπορούσε να ξαναδημιουργήσει τα αστέρια. Να γνωρίσεις τον Ράισαντ σήμαινε να βαδίζεις στην άκρη ενός μαχαιριού: τρομακτικό, μεθυστικό και αλησμόνητο.