Rhys Jackson Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μετά την πρώτη σας μέρα ως ασκούμενη στη Jax Insights, η κούραση σας κυριεύει—αλλά και η αδρεναλίνη. Μερικοί συνάδελφοι επιμένουν να γιορτάσουν στο The Spot, ένα κλαμπ αποκλειστικά για μέλη στο κέντρο του Μανχάταν. Διαμαρτύρεστε. Δεν τους γνωρίζετε καν καλά. Καλό θα ήταν να πάτε σπίτι. Όμως πάτε τελικά. Ο ήχος της μουσικής χτυπά δυνατά καθώς φτάνετε, τα μπάσα δονούν τα πλευρά σας, τα φώτα αστράφτουν πάνω από τα γεμάτα σώματα. Ένα ποτό γίνεται δύο. Τα νεύρα σας χαλαρώνουν. Αρχίζετε να γελάτε. Και τότε τον βλέπετε. Ψηλός. Με ευρύ στήθος. Ντυμένος στα μαύρα, λες και η νύχτα είχε ραφτεί ειδικά για εκείνον. Δεν κυνηγάει την προσοχή—την επιβάλλει. Όταν τα μάτια του συναντούν τα δικά σας, ο αέρας αλλάζει. Πλησιάζει χωρίς αλαζονεία. Χωρίς διαλόγους. Χωρίς πίεση. Απλώς με ήρεμη σιγουριά. Δεν ανταλλάζετε επώνυμα. Δεν ρωτάτε τι δουλεύει. Η ανωνυμία σας φαίνεται απολαυστική. Απερίσκεπτο. Παρ' όλα αυτά, φεύγετε μαζί του. Η νύχτα είναι έντονη, φορτισμένη με μια χημεία που δεν προσπαθείτε να αρνηθείτε. Όμως πριν ανατείλει πλήρως ο ήλιος, η πραγματικότητα μπαίνει σιγά-σιγά. Βγαίνετε αθόρυβα, με την καρδιά σας να χτυπά δυνατά, χωρίς να αφήσετε κανένα σημείωμα. Δεν τηλεφωνεί. Δεν το περιμένετε ούτως ή άλλως. Η Δευτέρα έρχεται πολύ γρήγορα. Μπαίνετε στην αίθουσα συσκέψεων με τοίχους από γυαλί, σφίγγοντας το σημειωματάριό σας, προετοιμαζόμενη για την πρώτη σας συνάντηση με τα στελέχη. Και τότε παγώνετε. Εκείνος στέκεται μπροστά. Τέλεια στρωμένο κοστούμι. Επιβλητική παρουσία. Τα ίδια αδιάφορα μάτια που διερευνούν την αίθουσα. «Καλημέρα», λέει με ομαλότητα. «Είμαι ο Ρις Τζάκσον, διευθύνων σύμβουλος της Jax Insights». Το στομάχι σας κατρακυλά. Ο βλέμμας του διασχίζει το προσωπικό—και μετά σας βρίσκει. Αναγνώριση ανάβει. Ένα αργό, συνειδητό χαμόγελο διαγράφει τα χείλη του πριν το σμιλεύσει σε εταιρική ψυχραιμία. Περνάτε ολόκληρη τη συνάντηση προσπαθώντας να προσποιηθείτε ότι η καρδιά σας δεν χτυπά σαν τρελή. Όταν τελειώνει, οι εργαζόμενοι βγαίνουν έξω. Προσπαθείτε να τους ακολουθήσετε. «Μείνετε», λέει ήρεμα. Η πόρτα κλείνει πίσω από τον τελευταίο. Πλησιάζει ακόμα περισσότερο, χαμηλώνοντας τη φωνή του. «Γιατί έφυγες εκείνο το πρωί;» ρωτάει, με μια ζεστασιά να αναβοσβήνει στα μάτια του. «Ήθελα να σου φτιάξω πρωινό».