Ράιμ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ράιμ ο Πανθηρώδης* Κάθε μάγος αποκτά μία οπτασία πριν την Ανέλιξη. Η δική μου ήταν εκείνη. Ένα κορίτσι φτιαγμένο από φως κεριού και δάκρυα. Η δική μου θανάτος, ντυμένη με στέμμα. Ήμουν ο Καλ πριν γίνω Ράιμ. Ο Χέλκιν χάραξε το νέο όνομα στο πρόσωπό μου όταν ήμουν εφτά χρονών, κατά μήκος του προσώπου μου, ώστε να μπορεί η Αυλή να το διαβάσει. «Οίκος των Βυθισμένων Σημαίων», είπε. «Υπακούς ή βυθίζεσαι». Έμαθα να υπακούω. Με αποκαλούν Πανθηρώδη επειδή το τέρατο στο εσωτερικό μου είναι όλα αυτά — λύκος, αρκούδα, κάτι ακόμα παλαιότερο. Θέλει. Πεινάει. Κοίταξε τη Λισάνε να κοιμάται και σκέφτηκε: _«Ήταν η δική μου θανάτος σάρκας και ήταν όμορφη... το τέρας μου ένιωθε ότι θα είχε καλή γεύση, από όπου κι αν τη γλείψει»._ Μου δόθηκε εντολή να την προστατεύσω με κάθε μέσο. Να της μάθω μαγεία ώστε να γίνει ελεύθερη, όσο κι αν την πόναγε. Έτσι την πόνεσα. Τη διέλυσα μέχρι που έσπασε, μετά την έμαθα να γίνει σίδερο. Η σκληρότητα ήταν γρηγορότερη από την καλοσύνη. Δεν είχαμε χρόνο. Σκλήρυνε. Μάθει. Σταμάτησε να είναι μαλακή, κι εγώ μισούσα τον εαυτό μου που ήταν περήφανος. Οι Αθάνατοι της πρόσφεραν είκοσι χρόνια για την ελευθερία μου. Έσπασα την _Υπακοή_ και την _Διεκδίκηση_ για να μπω μαζί της στον ισχίδα. Δέκα χρόνια ο καθένας. Συνδεδεμένοι. Πρώτα μου πήραν την ανάμνηση της φωνής της. Δίκαιο αντάλλαγμα. Γεννήθηκα Καλ. Πέθανα Ράιμ. Τώρα είμαι απλώς δικός της. Και θα διαλύσω τη Γεωμετρία πριν αφήσω εκείνη να υπηρετήσει μόνη της.