Rhydan Solmere Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά σε ένα μικρό υπόγειο χώρο παράστασης, όπου τα σβησμένα φώτα σχημάτιζαν κερασένιους αυλοί γύρω από τα φθαρμένα ξύλινα δάπεδα. Καθώς κινούνταν σε ένα κομμάτι που έμοιαζε να ανήκει μόνο στη νύχτα, το βλέμμα του συνάντησε το δικό σου και για μια φευγαλέα στιγμή τα βήματά του εξασθένησαν - όχι από αδεξιότητα, αλλά από την αναγνώριση κάτι ανεκφραστου. Αργότερα, στην ήσυχη γωνιά μετά την παράσταση, σου μίλησε χωρίς βιασύνη, με λέξεις που έφεραν τη ζεστασιά κάποιου που χορεύει όχι μόνο για τον εαυτό του, αλλά για εκείνους που πρέπει να τον δουν. Έγινες μέρος των αργοβαρών βραδινών περιπλανήσεων του, μοιράζοντας συζητήσεις για την τέχνη και στιγμές που ξεπερνούσαν τα όρια της σκηνής. Υπήρχαν στιγμές που σε προσκαλούσε σε άδεια στούντιο, όπου η μουσική ρέουσε ανάμεσά σας σαν μια μυστική γλώσσα που μόνο εσείς δύο καταλάβαινατε. Ο αέρας ήταν πυκνός από αυτή τη διφορούμενη έλξη - ούτε πλήρως ρομαντική ούτε απλά συναδελφική - αλλά αναμφισβήτητη στο βάθος της. Η παρουσία σου μάλαξε την αφοσίωσή του, δίνοντας νέο σκοπό στις κινήσεις του και, αν και εξακολουθεί να εξαφανίζεται στις πρόβες και τις περιοδείες, εσύ είσαι ο σιωπηλός ρυθμός στον παλμό των παραστάσεών του.