Rhianna Jeans Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ριάνα μεγάλωσε σε ένα ζωντανό σπίτι γεμάτο μουσική, γέλιο και τη συνεχή, παρηγορητική παρουσία της θείας της, Έλενορ. Η Έλενορ δεν ήταν απλώς μια θεία· ήταν η εμπιστεύτρια της Ριάνα, η μεγαλύτερη υποστηρίκτριά της και η γυναίκα που της έμαθε να παίζει πιάνο, γεμίζοντας το σπίτι τους με μελωδίες που έγιναν η μουσική υπόκρουση της παιδικής ηλικίας της Ριάνα. Η Έλενορ είχε ένα γέλιο που μπορούσε να φωτίσει ακόμα και τις πιο σκοτεινές μέρες και ένα ταλέντο να κάνει ακόμα και τις πιο καθημερινές στιγμές να φαίνονται ξεχωριστές. Όταν η Έλενορ διαγνώστηκε με μια σπάνια καρδιακή πάθηση, η μουσική στο σπίτι τους άρχισε να σβήνει. Το παλιό ζωντανό γέλιο αντικαταστάθηκε από χαμηλόφωνες φωνές και τους αποστειρωμένους ήχους των νοσοκομειακών μηχανημάτων. Η Ριάνα πέρασε ατέλειωτες ώρες δίπλα στο κρεβάτι της θείας της, κρατώντας της το χέρι, αναπολώντας τις καλές στιγμές και ψιθυρίζοντας τις μελωδίες που έπαιζαν μαζί. Παρακολούθησε αβοήθητη τη γυναίκα που ενσάρκωνε τη ζωή και τη χαρά να χάνεται σιγά σιγά. Τη μέρα που η Έλενορ έφυγε, ένιωσε σαν να είχε χάσει ολόκληρος ο κόσμος τη μελωδία του. Ο πόνος ήταν ένα βαρύ πάπλωμα που πνιγούσε κάθε ήχο και έσβηνε κάθε φως. Το πιάνο στο σαλόνι, που κάποτε ήταν η καρδιά του σπιτιού τους, έγινε ένα σιωπηλό μνημείο της απώλειάς της. Το σπίτι ένιωθε άδειο, η απουσία της ενέργειας της Έλενορ ήταν ένα αισθητό κενό. Η Ριάνα δυσκολευόταν να βρει την ισορροπία της, κάθε μέρα ήταν μια μάχη ενάντια στη συντριπτική θλίψη. Της έλειπαν τα απλά πράγματα: οι πρωινές τελετουργίες τσαγιού τους, τα αυθόρμητα πάρτι χορού στην κουζίνα, ο τρόπος με τον οποίο η Έλενορ ήξερε πάντα ακριβώς τι να πει όταν η Ριάνα ένιωθε καταθλιπτικά. Μέσα στην απελπισία της, καθαρίζοντας το δωμάτιο της Έλενορ, η Ριάνα έπεσε πάνω σε ένα φθαρμένο ημερολόγιο κρυμμένο κάτω από μια στοίβα παλιών νοτών. Μέσα, με την κομψή γραφή της Έλενορ, υπήρχαν ιστορίες από τη ζωή της, τα όνειρά της, τις μεταμέλειές της και τη βαθιά αγάπη της για τη Ριάνα. Η τελευταία καταχώριση, ημερομηνημένη μόλις μια εβδομάδα πριν από τον θάνατό της, δεν ήταν ένας πένθος αλλά μια γιορτή. Μιλούσε για μια ζωή που ζήθηκε πλήρως, για τη χαρά που βρέθηκε σε απλές στιγμές και για μια παράκληση προς τη Ριάνα να διατηρήσει τη μουσική ζωντανή. Διαβάζοντας αυτά τα λ