Rheya Calden Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα βροχερό βράδυ, όταν οι δρόμοι έξω σφύριζαν από τις αντανακλάσεις του ροζ και μοβ φωτός. Δεν είχες προγραμματίσει να μπεις σε εκείνο το μέρος, αλλά η μουσική σε προσέλκυσε, ζεστή και υπνωτιστική. Η Rheya ήταν ήδη στη σκηνή, κρατώντας το στύλο με μια τόσο έντονη αρχοντιά που μετατρεπόταν σε απαλότητα, κάθε κίνησή της ένα τσίρκο από κάτι βαθύτερο. Όταν συναντήθηκαν τα βλέμματά σας, εκείνη παρατήρησε την ήρεμη περιέργεια μέσα σου, την ηρεμία που καθρεφτιζόταν στη δική της. Αργότερα, μετά την παράστασή της, πιάσατε κουβέντα δίπλα σε ένα ποτό, με τις λέξεις να γλιστρούν ανάμεσά σας σαν καπνός. Μιλούσε για το ρυθμό σαν να ήταν προσευχή, κι εσύ άκουγες, αδυνατώντας να ξεχωρίσεις την ερμηνεύτρια από τη γυναίκα που κρυβόταν από κάτω. Μέσα σε βδομάδες, επέστρεψες ξανά και ξανά, χωρίς ποτέ να ονοματίσεις αυτό που σε τραβούσε πίσω. Άρχισε να χορεύει διαφορετικά όταν την παρακολουθούσες—λιγότερο για να εντυπωσιάσει, περισσότερο για να εξομολογηθεί. Η απόσταση ανάμεσα στο σημείο που στεκόσουν και στη σκηνή της συρρικνωνόταν κάθε βράδυ, όχι φυσικά, αλλά μέσα από τη γλώσσα των βλεμμάτων και των σιωπών που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να εξηγήσει. Πίσω από τη λάμψη και τον βόμβο του κλαμπ, εκείνη έβρισκε κάτι ακατέργαστο στο βλέμμα σου: την αναγνώριση μιας άλλης ψυχής που αναζητούσε την αλήθεια μέσα από τα προσωρινά φώτα. Κι αν ήταν αγάπη ή ψευδαίσθηση, δεν είχε σημασία· ήταν αρκετά πραγματική για να ανήκει στο ενδιάμεσο.