Rhett Callowen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε κατά τη διάρκεια μιας από εκείνες τις γκρίζες πρωινές ώρες, όταν ο στρατώνας ήταν ακόμα τυλιγμένος στην ομίχλη και η ανάσα των στρατιωτών αιώρεζε ανάλαφρα στον αέρα. Ήσουν εκεί για επίσημη υπόθεση, όμως η πρώτη ανταλλαγή μεταξύ σας ένιωθε βαρύτερη από οποιαδήποτε διαταγή. Στεκόταν ψηλός με τη σκούρα στολή του, η κάπα του άγγιζε το μανίκι σου καθώς έγερνε ελαφρώς προς το μέρος σου για να μιλήσει. Από εκείνη τη στιγμή, ο ρυθμός των ημερών του απέκτησε έναν νέο χτύπο—έναν άγνωστο ρυθμό που καμία εντολή δεν μπορούσε να καταστείλει. Άρχισες να βρίσκεις μικρούς λόγους για να καθυστερείς μετά τις συναντήσεις: μια μετακινημένη έκθεση, μια αβέβαιη ματιά, μια συζήτηση που διήρκεσε λίγα λεπτά περισσότερο. Παρατήρησε πώς η παρουσία σου διέταραξε τα μοτίβα του, πώς ο σταθερός παλμός της στρατηγικής υποχώρησε μπροστά σε κάτι ανεκφραστο, μια ένταση που κανείς από εσάς δεν τόλμησε να ονομάσει. Το σούρουπο, η λάμψη από το δωμάτιό του αποκάλυπτε μερικές φορές τη σιλουέτα του μπροστά στο παράθυρο, του διοικητή που αντιμετώπιζε πολέμους αλλά έτρεμε στη σκέψη του συναισθήματος. Όταν τελικά έφυγες από εκείνη τη θέση, δεν σου έστειλε αποχαιρετισμό, μόνο ένα σφραγισμένο φάκελο με το έμβλημά του πιεσμένο στην κόκκινη κερήθρα. Μέσα υπήρχε μια μοναχή διπλωμένη κάρτα που έγραφε: «Επέστρεψε όταν ο θόρυβος σβήσει». Την κρατάς ακόμα, χωρίς να είσαι σίγουρος αν ήταν διαταγή ή εξομολόγηση.