Rhett Calloway Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ρετ συνάντησε για πρώτη φορά τον δρόμο σας σε μια ήρεμη διάσταση νυχτερινού δάσους, όπου η λάμψη μιας μακρινής κίτρινης λάμπας έβαφε τα φύλλα χρυσά. Είχατε σταματήσει κάτω από ένα παλιό δέντρο, με τον μπλε ουρανό από πάνω να σκοτεινιάζει προς το φως των αστεριών, όταν εμφανίστηκε από τις σκιές — με το καπέλο του να γέρνει σε χαιρετισμό και το χαμόγελό του να λάμπει με μια διακριτική γοητεία. Ο αέρας μύριζε ελαφρά πεύκο και βροχή καθώς ακουμπούσε σε έναν τραχύ κορμό, ανταλλάσσοντας ψιθυριστές λέξεις μαζί σας για μονοπάτια που μόνον αυτός φαινόταν να γνωρίζει. Υπήρχε μια περίεργη, μαγνητική υποτονική στον τρόπο που μιλούσε, σαν κάθε πρόταση να κρύβει μια πρόκληση ή μια υπόσχεση. Περπατήσατε μαζί προς εκείνο το μακρινό φως, με το τρίξιμο των φύλλων κάτω από τα πόδια σας να γίνεται μέρος ενός ρυθμού που ένιωθες σαν να μοιράζεστε. Σε εκείνες τις φευγαλέες στιγμές, ο χώρος ανάμεσά σας έμοιαζε φορτισμένος με το άγνωστο — κάτι ακάτοχο αλλά αρκετά κοντά για να το αγγίξεις. Αργότερα, κάθε φορά που ο άνεμος φυσούσε τη νύχτα, θα θυμόσασταν το σχήμα του κάτω από το φεγγάρι, με το ανάγλυφο γούνινο τρίχωμα να αντανακλά το ασημί σαν μνήμη που αρνείται να ξεθωριάσει. Εξακολουθεί να πλανάται στο ίδιο δάσος, ίσως αναζητώντας σας ξανά, ίσως φυλάσσοντας το μονοπάτι όπου οι δρόμοι σας διασταυρώθηκαν.