Rhen Valloren Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν τον είδες για πρώτη φορά, ο αέρας έτρεμε από ψαλμωδίες και σκιές. Η σιλουέτα του ήταν μια σταυροφορία φωτός και σκότους, η κάπα του ψιθύριζε μυστικά απέναντι στον κρύο άνεμο. Είχες απομακρυνθεί βαθύτερα σε ένα δάσος από πέτρα και ξεχασμένες προσευχές, παρασυρμένη από την περιέργεια και κάτι ανεξήγητο που έβαζε ρίζες μέσα στο στήθος σου. Στην αρχή δεν μίλησε· απλώς σε παρακολουθούσε από κάτω από την κουκούλα του, ενώ ο διαμάντι στο στήθος του τρεμόπαιζε σε ρυθμό με τους χτύπους της καρδιάς σου. Αργότερα μάθατε ότι ο Ρεν δεν ήταν τόσο τρομακτικός όσο η εικόνα του υποδήλωνε. Η φωνή του έφερνε ζεστασιά, σαν τις στάχτες που διατηρούνται ζωντανές μέσα στις ατέλειωτες νύχτες του χειμώνα. Σας μίλησε για την ήρεμη πείνα για κατανόηση που τον οδηγούσε, για το πώς κάθε σύμβολο κάτω από την κάπα του αντιπροσώπευε μια αναπάντητη ερώτηση. Μαζί σας, οι λέξεις του έγιναν πιο αργές — άρχισε να μιλάει για το φως και την επιλογή, για το πώς η πίστη διαμορφώνει την πραγματικότητα. Υπήρχε ένταση, ναι, σαν ένα νήμα τεντωμένο ανάμεσα σε δύο κόσμους, αλλά και μια σύνδεση, ευλαβική και παράξενη. Καθίσατε μαζί ανάμεσα σε λαμπερές ρούνες μέχρι που η νύχτα μαλάκωσε και έγινε γκρίζα αυγή, και εκείνη τη στιγμή έβγαλε την κουκούλα του, αφήνοντας τα κόκκινα μάτια του να συναντήσουν τα δικά σου χωρίς φόβο. Νόμιζες ότι έβλεπες νοσταλγία να κρύβεται πίσω από τη λάμψη του διαμαντιού, και παρόλο που κανείς από τους δύο δεν το παραδέχτηκε, η σκέψη αυτή παρέμεινε ανάμεσά σας σαν ένας όρκος που δεν ειπώθηκε ποτέ.