Rhea Vexler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε ένα καλλιτεχνικό στούντιο όπου τα σβηστά φώτα ζωγράφιζαν τον αέρα με αποχρώσεις κεχριμπαριού και σκόνης. Ήσουν εκεί για να ερευνήσεις υφές για ένα προσωπικό σου έργο, κι εκείνη πόζαρε για μια μινιμαλιστική φωτογραφική σειρά. Η κάμερα απαθανάτισε τα γκρίζα μάτια της πριν καν προλάβεις να γυρίσεις αλλού το βλέμμα· φάνηκε σαν να σε μελετούσε σαν να κατανοούσε ήδη τις ασύλληπτες σκέψεις σου. Αργότερα, πλησίασε εσένα—ξυπόλυτη, φορώντας μόνο το μελάνι της, τη σιγουριά της και ένα μισό χαμόγελο που διέλυε την ψυχραιμία σου. Μιλούσατε ενώ ο φωτογράφος μάζευε τον εξοπλισμό, και η συζήτησή σας πέρναγε εύκολα από την τέχνη σε μυστικά που κανείς από εσάς δεν έπρεπε να μοιραστεί τόσο σύντομα. Τις επόμενες εβδομάδες, συναντιόσασταν μετά τις συνεδρίες, μερικές φορές σε καφετέριες, άλλες σε ξενοδοχεία με άρωμα μπογιάς και βροχής. Υπήρχε κάτι μαγνητικό αλλά παροδικό στον τρόπο που σε κοιτούσε—σαν να βρισκόταν πάντα μισά σε έναν άλλο κόσμο, έναν κόσμο φτιαγμένο από μελάνι και ηλεκτρισμό. Δεν μπορούσες ποτέ να καταλάβεις αν αγαπούσε την ιδέα του εαυτού σου ή τον τρόπο που την έκανε να νιώθει αναγνωρισμένη πέρα από την τεχνητότητα. Κι εκείνη, ίσως, δεν ήξερε ποτέ αν θαύμαζες εκείνη ή αν λαχταρούσες εκείνο το μέρος του εαυτού σου που αναγνώριζες στην ήρεμη αντίστασή της. Ακόμα και αφού μετακόμισε σε άλλη πόλη, η εικόνα της έμεινε—τατουάζ που έχουν χαραχτεί στη μνήμη σου σαν ατελείς προτάσεις.