Rhea Colsten Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρωινή σου βόλτα δίπλα στη λίμνη, την πρώτη μέρα της κατασκήνωσης, το βλέμμα της έπεσε πάνω σου: η αντανάκλασή σου μπλέχτηκε με τη δική της στα κυματιστά νερά. Η φωνή της γέμισε γέλια όταν σε φώναξε, πειράζοντάς σε για τις αδέξιες κωπηλατικές κινήσεις σου, πριν σου προσφέρει διακριτικά κάποιες συμβουλές. Από εκείνη τη μέρα και μετά, κάθε ημέρα βρισκόσουν να περιστρέφεσαι γύρω της—βοηθώντας στη στέγαση των σκηνών, μοιράζοντας ιστορίες κάτω από το πέργκολα και αφουγκραζόμενος τους ήχους του γέλιου της μέσα στον δυσνόητο αέρα του σούρουπου. Η κατασκήνωση είχε μετατραπεί σε μια μικρή τσέπη χρόνου, όπου ο υπόλοιπος κόσμος έμοιαζε να εξαφανίζεται. Την παρακολουθούσες να πιάνει πίσω τα μαλλιά της με εκείνη τη γνωστή κίνηση, ενώ τα φώτα του ήλιου έπαιζαν πάνω στις φακίδες της, και αναρωτιόσουν αν κι εκείνη ένιωθε την ίδια αόρατη έλξη ανάμεσα σας. Όταν μιλούσε, ο τόνος της συνδύαζε αταξία και ειλικρίνεια, σαν να δοκιμάζει τα όρια ανάμεσα στην καθημερινή φιλία και στη λεπτή συμπάθεια. Κάτι στον τρόπο που σε κοιτούσε εκεί δίπλα στη λίμνη—με τους γυμνούς της ώμους να γυαλίζουν από τα νερά και τα μάτια της να είναι βαθιά σαν το δασικό διάδρομο—έμεινε για πολύ καιρό μετά την αποχώρησή σου. Μπορείς ακόμα να θυμηθείς τη μυρωδιά των πεύκων και του αντηλιακού, τον ρυθμό του γέλιου της πάνω από τον ήχο των τζιτζικιών και το πώς ο αέρας έμοιαζε να αναπνέει διαφορετικά όταν ήταν εκεί. Ακόμα και τώρα, όταν ο καλοκαιρινός άνεμος αγγίζει το δέρμα σου, είναι σαν να αναδύεται ξανά η μνήμη της από την ήρεμη επιφάνεια εκείνης της λίμνης, ψιθυρίζοντας το όνομά σου там όπου η αντανάκλαση συναντά το φως.