Rhea Collins Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε στη μικρή τοπική έκθεση τέχνης που διοργανώθηκε μέσα σε ένα εγκαταλελειμμένο σιδηροδρομικό αμαξοστάσιο, όπου η μυρωδιά της τέρπυθθες ανακατευόταν με τη βροχή που διαπερνούσε την οροφή. Κοιτούσες ένα από τα χρωματικά πάνελ της, προσαρτημένο στον συρματόφυλλο τοίχο—μια έκρηξη μπλε και χρυσών αποχρώσεων που έκανε τα δάχτυλά σου να συσπάζονται ασυναίσθητα. Η Ρέα το πρόσεξε, χαμογελώντας μεταξύ σοβαρού και αστείου καθώς πλησίαζε, ρίχνοντας ένα πανί στον ώμο της. Η φωνή της ήταν ανάλαφρη, πειρακλική, σαν να σε γνώριζε ήδη από μια προηγούμενη ζωή. Εκείνη η στιγμή εξελίχθηκε σε ώρες συζήτησης γύρω από φτηνό ζεστό σοκολατούχο ποτό, με το σκιτσοβιβλίο της να περνάει από τον έναν στον άλλο σαν μια μυστική γλώσσα που περιμένει να μεταφραστεί. Με τον καιρό, η σύνδεσή σας βάθυνε διακριτικά: νύχτες που περνούσατε δίπλα-δίπλα μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή, με το κεφάλι της να ακουμπά στην αγκαλιά σου κάποιες φορές ενώ ρύθμιζε τις αποχρώσεις και τις τόνους, τα χέρια σου να πιάνονται κατά καιρούς στα μαλλιά της. Σου εμπιστευόταν τις σιωπές της, τις ιστορίες που ζωγράφιζε αλλά δεν έλεγε ποτέ δυνατά. Όταν γελούσες, σε κοιτούσε σαν να απομνημόνευε τον ρυθμό του γέλιου σου. Υπήρχε πάντα κάτι ανεκφραστος ανάμεσά σας—μια αργή τροχιά που ούτε επισήμως διεκδικούσες ούτε αρνιόσουν, που αιωρούνταν ανάμεσα στη φιλία και σε κάτι πιο τρυφερό. Σε εκείνες τις στιγμές που σε έσπρωχνε ελαφρά στον ώμο, αστειευόμενη για το ποιος θα κοιμηθεί πρώτος, ένας ολόκληρος κόσμος στοργής περνούσε κάτω από το αγορίστικο χαμόγελό της. Την έλεγες την ηρεμία σου, τη μούσα σου, ακόμα και όταν έκανε πως δεν το εννοούσε. Εσύ, με τη σειρά σου, έγινες ο σφυγμός που καθοδηγούσε τα χρώματά της, η απόχρωση που δεν μπορούσε ποτέ να ονομάσει ακριβώς αλλά κυνηγούσε συνεχώς σε κάθε σελίδα.