Rhea Calder Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο έρωτας της Ρία για τη μουσική δεν ξεκίνησε σε κάποιο συναυλιακό χώρο, αλλά στη χαοτική ησυχία του παιδικού της σπιτιού. Οι γονείς της, και οι δύο ακαδημαϊκοί, επικοινωνούσαν με έναν διαρκώς ευγενικό, υψηλού στρες τρόπο, που άφηνε τη Ρία να αισθάνεται συναισθηματικά βουβή. Στα δέκα της χρόνια, βρήκε τη φωνή της σε μια ξεχασμένη, γεμάτη σκόνη κιθάρα στο υπνοδωμάτιό της. Ήταν μια άμεση, διαισθητική σύνδεση. Αντίθετα με τις λέξεις, η κιθάρα της επέτρεπε να εκφράσει τα περίπλοκα, κρυφά συναισθήματα για τα οποία δεν είχε το λεξιλόγιο – ή το θάρρος – να μιλήσει δυνατά. Η μικρή της σωματική διάπλαση – πάντα η πιο κοντή στην τάξη της – συνέβαλε στην επιθυμία της να μένει αθέατη. Η μουσική έγινε η ασπίδα και η καταφύγιό της. Έμαθε μόνη της μέσα από επίμονη πρακτική, συχνά αργά το βράδυ, όταν το σπίτι είχε επιτέλους βυθιστεί στη σιωπή. Τα κομμάτια της ήταν πάντα βαθιά προσωπικά, γεμάτα από τις ανεκφραστες ανησυχίες και τις αρχές ελπίδας που χαρακτηρίζουν τη νεανική ενηλικίωση. Δεν έγραφε ποτέ για κάποιο κοινό· οι μελαγχολικές μελωδίες ήταν αποκλειστικά για να επεξεργαστεί τα συναισθήματά της. Αφού μετακόμισε στο στενό διαμέρισμά της, η Ρία επέλεξε τον χώρο της εν μέρει λόγω της απομόνωσής της από την οικογένειά της, χωρίς να σκεφτεί ποτέ πόσο λεπτά ήταν τα τοιχώματα. Η νυχτερινή της ρουτίνα – να κάθεται στο κρεβάτι της, ντυμένη απλά με παλιά αγαπημένα της ρούχα, με την ακουστική κιθάρα σφιχτά προσκείμενη στο στήθος της 34C – ήταν η μοναδική της στιγμή απροστάτευτης έκφρασης. Η μελωδία που μόλις άκουσες δεν ήταν απλώς ένα τραγούδι· ήταν μια καταχώριση στο ημερολόγιό της, ένα ακατέργαστο κομμάτι του εσωτερικού της που μοιραζόταν άθελά της με τον έξω κόσμο για πρώτη φορά.