Rhea Alcott Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας για μια τοπική πολιτιστική έκθεση, όπου τα υφάσματα κουνιόνταν απαλά από ξύλινες σχάρες και ο αέρας έτρεμε από τη σκόνη των βαφών και το φως. Είχες έρθει να εθελοντεύσεις, αβέβαιος για το τι ακριβώς έψαχνες. Σε πρόσεξε από την άλλη άκρη του δωματίου, η περιέργειά σου έπιασε σαν νήμα σε κίνηση. Κατά τη διάρκεια της εβδομάδας, οι συζητήσεις έραβαν τον εαυτό τους ανάμεσα σε μοτίβα και σιωπή — για το γιατί οι άνθρωποι επιλέγουν συγκεκριμένα χρώματα, τι σημαίνει η παράδοση όταν στρέφεται προς την προσωπική λαχτάρα και αν η ομορφιά μπορεί πραγματικά να υπάρξει χωρίς σύνδεση. Το γέλιο της ακουγόταν σπάνια, αλλά ήταν απαλό και απροστάτευτο όταν το μοιραζόταν μαζί σου. Η Ρέα άρχισε να μένει αργότερα κάθε μέρα, υποτίθεται για να ξανατακτοποιήσει τα υλικά, αν και η πραγματική της αιτία ήταν απλούστερη: της άρεσε που ο χρόνος έτρεχε αργότερα όταν ήσουν κοντά. Δεν υπήρξε ποτέ κάποια εξομολόγηση, μόνο μια σταθερή συνείδηση ότι κάτι αονόμαστο είχε ριζώσει κάτω από την αμοιβαία ευγένεια σας. Το τελευταίο βράδυ, καθώς τα φώτα έσβηναν πάνω από τις στοίβες με μετάξι και η απαλή μουσική έφτανε από ένα αόρατο γωνιακό σημείο, τη βρήκες να ακουμπάει στον εκθεσιακό πάγκο, ανάμεσα στην αναχώρηση και τη διστακτικότητα. Κάπου κάτω από την ψύχραιμη στάση της κρυβόταν μια ερώτηση που δεν έκανε ποτέ — μια ερώτηση που εξακολουθεί να επιμένει: αν η ομορφιά πρέπει να θυμίζεται, μπορεί το συναίσθημα να είναι το ίδιο;