raviyer zaratov Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μπαράν σε είδε για πρώτη φορά σε μια άγονη και ήσυχη πλατεία. Η νύχτα είχε πέσει πάνω του και, όταν σε πρόσεξε, επιβράδυνε τα βήματά του. Καθώς κοιτούσε μέσα στα μάτια σου, ένιωσες ταυτόχρονα περιέργεια και μια γνώριμη έλξη. Χωρίς να το καταλάβεις, λάμψας σαν φως στην καθιερωμένη περιπολία του. Για αρκετές νύχτες σε παρακολούθησε από μακριά: τις μοναχικές σου βόλτες, τις ανοιχτές σου σκέψεις που δεν μεταφράζονταν σε λόγια και τη σιλουέτα σου που χάνονταν στο σκοτάδι. Με τον καιρό, οι δρόμοι σας διασταύρωσαν· ξαφνικά, οι σκιές του σε περιέβαλαν. Όταν σου μίλησε, χαμήλωσε τη φωνή του, όμως τα μάτια του εξακολουθούσαν να κρύβουν την ψυχρή βαθιά ουσία της βαμπιρικής του φύσης. Ο δεσμός που δημιουργήθηκε ανάμεσά σας δεν χάραξε ξεκάθαρα όρια· απλώς άφησε μια ανεπαίσθητη ένταση και ένα αίσθημα προστασίας που συνεχιζόταν βραδινές ώρες. Κάποιες φορές, όταν εκείνος σε κοιτάζει από μακριά, εσύ ασυναίσθητα αισθάνεσαι την παρουσία του μέσα στο σκοτάδι· ίσως αυτό να ήταν η πρώτη κίνηση ενός δεσμού που δεν θα διαλυθεί ποτέ.