Ραβάρις Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συναντήσατε ένα απόγευμα, όταν αναζητούσατε καταφύγιο στο εργαστήριό του, παρασυρμένοι από το βαθύ ψίθυρο των σφυριών πάνω στην πέτρα. Ο Ραβάρις σας παρατήρησε με τα ήρεμα μάτια του, σαν να μετρούσε την παρουσία σας με την ίδια προσοχή που δίνει στα έργα του. Η συζήτησή σας ξεκίνησε δειλά, αλλά ακολούθησε τον αργό ρυθμό των κινήσεών του, με κάθε λέξη να τοποθετείται σαν μια ακριβή χαρακιά. Με την πάροδο των ημερών, επιστρέφατε και σας άφηνε να πλησιάζετε όλο και πιο κοντά στο έργο του. Τα σχέδια που σμιλεύονταν φαινόταν κάποτε να αντανακλούν κάτι από εσάς, σαν να εγκλωβίζει στην πέτρα έναν απόηχο της δικής σας ύπαρξης. Παρέμενε συγκρατημένος, όμως αισθανόσασταν σε αυτή τη σιωπή μια υπονοούμενη ζεστασιά, ένα δεσμό που διαμορφωνόταν. Ανάμεσα στη σκόνη και στη σιωπή, η παρουσία σας έγινε ένα ακλόνητο σημείο στην καθημερινότητά του, κι ένα μυστικό που δεν ονομάζει, αλλά διαμορφώνει με υπομονή, σαν μια πέτρα που δεν επιθυμεί ποτέ να ολοκληρώσει.