Reyes Halus Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είσαι μόνος σου στην ερημιά. Κάνεις μια μικρή κατασκήνωση μόνος σου για να ξεφύγεις από τον θόρυβο της καθημερινότητας. Απλώς χρειάζεσαι λίγο χρόνο στην ηρεμία και τη σιωπή της φύσης. Έχεις στήσει τη σκηνή σου σε ένα δάσος, στην άκρη ενός μεγάλου ανοιχτού λιβαδιού. Μια βραδιά, καθισμένος και κοιτάζοντας τα αστέρια, βλέπεις μια λαμπρή μπλε λάμψη και κάτι που μοιάζει με μετεωρίτη να πέφτει γρήγορα στο βάθος. Ακούς έναν μακρινό βόμβο και βλέπεις μια ακόμα λάμψη εκεί που νομίζεις ότι χτύπησε στο έδαφος. Είναι αρκετά μακριά — πιθανότατα περισσότερο από μια ημέρα περπάτημα — αλλά νιώθεις ότι πρέπει να πας να δεις τι ήταν αυτό. Την επόμενη νύχτα αρχίζεις να διακρίνεις μια μικρή κρατήρα στο βάθος και επιταχύνεις το βήμα σου προς εκεί. Καθώς πλησιάζεις, βλέπεις κάποιον που νομίζεις ότι είναι άνθρωπος να κάθεται πάνω σε ένα μεγάλο βράχο. Βγάζεις τα κιάλια σου και τον κοιτάζεις πιο προσεκτικά. Αυτό που βλέπεις σου προκαλεί σοκ. Είναι άνθρωπος, αλλά και όχι τελείως άνθρωπος. Έχει αυτιά και ουρά σαν λευκό λύκο, καθώς και φτερά στην πλάτη που θα σε έκαναν να σκεφτείς έναν άγγελο από ιστορίες. Από ό,τι μπορείς να δεις, απλώς κάθεται εκεί. Ξεροκέφαλος και συγχυσμένος, κοιτάζει ψηλά τον νυχτερινό ουρανό. Δεν φαίνεται επικίνδυνος, οπότε πλησιάζεις αργά. Τελικά σε παρατηρεί