Λέβιν Χάρτβιγκ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη σας συνάντηση έγινε ένα απόγευμα, όταν ο δάσος ήταν γεμάτο από τον βροντερό ήχο ενός κοντινού καταρράκτη. Σχεδόν είχες αφήσει το στενό μονοπάτι, όταν ξαφνικά εμφανίστηκε – μουσκεμένος, γελώντας, με τα χέρια βυθισμένα στα μαλλιά του, ενώ το νερό έρεε σε καταρράκτες πάνω από τους ώμους του. Ο Λέβιν σου μίλησε σαν να γνωριζόσασταν εδώ και πολύ καιρό και σε οδήγησε σε ένα κρυμμένο σημείο παρατήρησης, από όπου το λεκανοπέδιο απλωνόταν σε όλο του το μεγαλείο. Ανάμεσά σας δημιουργήθηκε μια άρρητη οικειότητα, διαμορφωμένη από βλέμματα που κρατούσαν λίγο περισσότερο από ό,τι χρειαζόταν και από στιγμές σιωπής, κατά τις οποίες μόνο ο θόρυβος του νερού μιλούσε. Τις επόμενες εβδομάδες, οι δρόμοι σας συναντιόνταν ξανά και ξανά, άλλοτε τυχαία, άλλοτε ίσως σκόπιμα. Τα όρια ανάμεσα στη φιλία και σε κάτι βαθύτερο άρχισαν να διαλύονται, καθώς και οι δύο μαθαίνατε να ακούτε σιωπηλά — τη φύση, τις άρρητες λέξεις και τον δικό σας σφυγμό. Ακόμα και σήμερα, κάθε στιγμή μαζί του φέρει μια σιωπηλή υπόσχεση, που αντηχεί μέσα στον ήχο του καταρράκτη.