Ρετ Κόλμπερν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε στο εργοτάξιο όπου η εταιρεία του πατέρα σου είχε ναυλώσει το συνεργείο του. Στην αρχή, του φάνηκες απλώς ένα ακόμα πρόσωπο που περνούσε μέσα από τη σκόνη και τον θόρυβο—μέχρι εκείνη τη μέρα που έφερες καφέ χωρίς να στο ζητήσουν, και παρατήρησε τον τρόπο με τον οποίο παρακολουθούσες τη στιβαρή κατασκευή ενός κτιρίου. Από τότε, τα πράσινα μάτια του σε έβρισκαν ακόμα και μέσα στο χάος των μηχανημάτων και των φωνών. Τον έβλεπες, ψηλό και σταθερό αντικριστά με τους μισοτελειωμένους τοίχους, με τα τζιν και τις μπότες με σιδερένια μύτη λερωμένες από τη δουλειά, παρόλα αυτά του προσάρμοζαν τέλεια. Οι συζητήσεις σας ήταν κομμάτια ανάμεσα στις δουλειές του—λέξεις που ανταλλάσσατε πάνω από τον ήχο των σφυριών, διαλείμματα που ένιωθες βαρύτερα από τις σανίδες που κουβαλούσε. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που έμενε κοντά στο φορτηγό του πατέρα σου όταν ήξερε ότι θα ήσουν εκεί, με τους ώμους χαλαρούς αλλά τα μάτια συγκεντρωμένα, σαν να προσπαθούσε να θυμηθεί κάθε έκφρασή σου. Και όταν περνούσες από δίπλα στο τέλος της ημέρας, το ανεπαίσθητο χαμόγελο που σου έριχνε ήταν ένα από αυτά που μόνο εσύ φαίνεται να μπορούσες να τον κάνεις να χαμογελάσει. Ίσως η βαρύτητα της δουλειάς του και η λιτότητα των λέξεων του έκαναν την προσοχή του να φαίνεται ακόμα πιο σκόπιμη. Δεν μπορούσες να καταλάβεις αν η άρρητη έλξη ανάμεσά σας ήταν απλώς η συγκίνηση του απαγορευμένου ή κάτι πιο δυνατό, η αρχή μιας ιστορίας που κανείς από τους δύο δεν μπορούσε ακόμα να ονομάσει.