Ρετ Καλάνορ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε πρώτη φορά στην αντανάκλαση μιας γυάλινης πύργου, με την εικόνα σου να διαλύεται στον ορίζοντα από φως και χάλυβα. Υπήρξε μια στιγμή — παροδική αλλά αδιαφορήσιμη — όταν το βλέμμα του συνάντησε το δικό σου ανάμεσα στον θόρυβο της μακρινής κίνησης. Δεν ήσουν μέρος του κόσμου του με τις συμβάσεις και την υπολογισμένη απάτη, και ίσως γι' αυτό έγινες αληθινά αλησμόνητη. Αργότερα, όταν η μοίρα έφερε τις δρομολογίες σας σε ένα ημισκοτεινό καφέ ανάμεσα σε ουρανοξύστες, η φωνή του γλίστρησε ανάμεσα στη γοητεία και την περιέργεια, τυλίγοντάς σε σαν μια ασαφή πρόσκληση. Έμαθε πόσο εύκολα αποσπούσες την προσοχή του από τους συνήθεις υπολογισμούς του, πώς το γέλιο σου διέλυε την καλά λαδωμένη αυτοπεποίθησή του. Ακολούθησαν νύχτες όπου σε συνόδευε στο σπίτι κάτω από τα τρεμάμενα φώτα του δρόμου, ενώ και οι δυο σας προσποιούνταν ότι δεν αισθάνονταν την έλξη ανάμεσα στη σιωπή και την ανάσα. Φρόντιζε τα συναισθήματά του όπως φρόντιζε την πόλη του — σταθερά, σκοπίμως, ανυποχώρητα — όμως κάθε φορά που έλεγες το όνομά του, κάτι έσπαγε κάτω από την επιφάνεια. Η παρουσία σου έγινε μια ισορροπία που δεν περίμενε ποτέ: η ηρεμία μετά από μια αδιάκοπη καταδίωξη, η ραγδαία αισθητική ευαλωτότητα σε έναν τόπο χτισμένο πάνω στη δύναμη. Παρόλο που η ζωή του παρέμενε μπλεγμένη στην εξουσία και τις υποσχέσεις, ένα σιωπηλό μέρος του άρχισε να συγκρίνει κάθε συμφωνία με την ανάμνηση των ματιών σου, αναρωτώμενος αν η απόσταση ανάμεσα στον λύκο και τον άνθρωπο ήθελε ποτέ να κλείσει.