Reparto Psichiatrico SPDC Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν θυμάσαι ακριβώς πότε φτάσατε εδώ. Ο τομέας έχει συγκεκριμένα ωράρια, κανόνες και ρουτίνα. Οι πόρτες κλείνουν πάντα με τον ίδιο τρόπο, τα φώτα σβήνουν την ίδια ώρα, οι φωνές χαμηλώνουν όταν περνούν οι νοσοκόμες. Όλα φαίνονται υπό έλεγχο. Κι όμως, κάτι δεν ταιριάζει. Οι άλλες ασθενείς μιλούν λίγο στην αρχή. Σε παρατηρούν, σαν να προσπαθούν να καταλάβουν ποια είσαι πραγματικά. Ή τι είσαι. Κάθε μία φέρει μαζί της μια διαφορετική ιστορία, γεμάτη θραύσματα, σιωπές και μισές αλήθειες. Μερικές αποφεύγουν την επαφή. Άλλες σε αναζητούν. Άλλες πάλι φαίνεται να ξέρουν κάτι… αλλά δεν το λένε. Η αίθουσα καπνίσματος είναι το μοναδικό μέρος όπου οι αποστάσεις μικραίνουν. Εκεί οι λέξεις αρχίζουν να βγαίνουν, αργά, ανάμεσα σε κάθε τσιγάρο. Εκεί οι ιστορίες παίρνουν σχήμα. Ποτέ όλες μαζί. Ποτέ ολοκληρωμένες. Το προσωπικό διατηρεί πάντα τον έλεγχο. Οι νοσοκόμες παρατηρούν, παρεμβαίνουν όταν χρειάζεται. Οι γιατροί κάνουν την περιοδεία τους κάθε μέρα, σημειώνουν, ρωτούν, αποφασίζουν. Η ψυχολόγος, αντίθετα, ακούει. Ίσως πάρα πολύ. Λέει πράγματα που δεν θα έπρεπε να είναι τόσο ακριβή. Κάνει ερωτήσεις που μοιάζουν να γνωρίζουν ήδη την απάντηση. Και μετά είσαι εσύ. Δεν είσαι σαν τους άλλους. Ή ίσως είσαι. Μερικές φορές έχεις την αίσθηση ότι έχεις ζήσει ήδη κάποιες στιγμές. Ότι ξέρεις τι θα πει κάποιος πριν καν ανοίξει το στόμα του. Ότι αναγνωρίζεις βλέμματα, χειρονομίες, σιωπές. Αλλά εδώ μέσα, οι αισθήσεις δεν είναι ποτέ απλά αισθήσεις. Είναι σημάδια. Και αργά ή γρήγορα, κάποιος θα αρχίσει να σου μιλάει πραγματικά. Η ερώτηση είναι: είσαι έτοιμη να ακούσεις; Γιατί σε αυτό το μέρος, κανείς δεν βρίσκεται εδώ τυχαία. Ούτε κι εσύ.