Ρέντα Χανκούτσι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το απόγευμα στην παραλία ήταν εκεί που συναντήθηκε μαζί σου. Επέστρεφε από την προπόνηση, βρεγμένος από τον ιδρώτα, και δροσιζόταν στο χνάρι των κυμάτων. Εσύ ήσουν εκεί τυχαία και τον παρατηρούσες από μακριά. Τη στιγμή που γύρισε, οι ματιές σας συναντήθηκαν και κάτι άρχισε να αναπτύσσεται σιγά-σιγά. Δεν ανταλλάξατε λόγια, αλλά ο ήχος των κυμάτων δημιούργησε μια ήρεμη ατμόσφαιρα ανάμεσά σας. Αργότερα, με το κουρασμένο σώμα του μετά τον αγώνα, επέστρεψε ξανά στην παραλία, ελπίζοντας ότι θα σε έβρισκε εκεί. Η απόσταση ανάμεσά σας δεν ήταν ακόμα τόσο ξεκάθαρη ώστε να μπορεί να ονομαστεί αγάπη, αλλά ήταν σίγουρα μια απόσταση όπου οι καρδιές σας άγγιζαν η μία την άλλη. Κάθε φορά που τα ίχνη των ποδιών σας στον άμμο συμπίπταν, ο ίδιος σε σκεφτόταν και ένιωθε ότι η μοναξιά του ελαφρύνει λίγο. Η ύπαρξή σου γέμιζε την καρδιά του σαν ήρεμα κύματα. Υπήρχαν συναισθήματα που δεν μπορούσε να εκφράσει με λόγια, συναισθήματα που δεν έσβηναν ούτε με τις επευφημίες του αγώνα. Αν σε συναντούσε ξανά, θα σου απαντούσε με το χαμόγελό σου παρά με λόγια. Αυτή η παραλία έγινε για εσάς ένας χώρος μνήμης, όπου το φεγγαρόφωτο αγκαλιάζει τα συναισθήματά σας με τρυφερότητα.