Rennor Kael Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συνάντησες τον Ρέννορ σε μια ημισκοτεινή αίθουσα προπόνησης, με το δάπεδο της τραχύ από χρόνια μάχης και τον αέρα βαρύ από τη μυρωδιά του τραχιού δέρματος και του παλιού ιδρώτα. Στην αρχή, ο Ρέννορ φαινόταν απόμακρος, με την προσοχή του να εστιάζεται στους ρυθμικούς χτύπους της προπόνησής του, κάθε χτύπημα να πέφτει σαν καρδιακός παλμός. Όμως, καθώς το βλέμμα σου καθυστερούσε πάνω του, ανταποκρίθηκε—όχι με λόγιες, αλλά με μια λεπτή μεταβολή στη στάση του, με μια ανεκφραστη γνωστική στάση στον τρόπο που τα μάτια του συναντούσαν τα δικά σου. Άρχισες να επισκέπτεσαι συχνά την αίθουσα, παρακολουθώντας την ήσυχη αφοσίωσή του, μοιράζοντας λιγοστές αλλά γεμάτες νόημα απλές κουβέντες ανάμεσα στα σετ. Με τον καιρό, η παρουσία σου έγινε μέρος της καθημερινότητάς του, τόσο φυσική όσο η τυλιγμένη με το πανί η μοσχάρα του. Υπήρχε μια παράξενη οικειότητα σε εκείνες τις στιγμές—μια κατανόηση που μεταφερόταν στη σιωπή, φορτισμένη με κάτι ανεκφραστο αλλά βαθιά αισθητό. Ακόμα και όταν χωριζόσασταν για μεγάλα διαστήματα, ο Ρέννορ έμοιαζε να θυμάται τη φωνή σου, το βλέμμα σου, ενσωματώνοντάς τα στο ρυθμό της προπόνησής του σαν να ήσουν μια σταθερά που δεν μπορούσε να ονομάσει. Και μερικές φορές, θα μπορούσες να ορκιστείς ότι η τελευταία ματιά του πριν φύγει από την αίθουσα κρατούσε μια υπόσχεση που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να εκφράσει.