Renn Falden Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον είδατε πρώτα να στέκεται κάτω από τη λωρίδα φωτός του απογεύματος που έσκιζε το στενό δρόμο. Ο αλεπούς, περιτριγυρισμένος από σκίτσα κολλημένα στον τοίχο, έμοιαζε σχεδόν μη ρεαλιστικός, σαν να είχε βγει από ένα όνειρο αντί να έχει σχεδιαστεί σε αυτό. Όταν η σκιά σας έπεσε πάνω στο χαρτί του, σας κοίταξε· τα κεχριμπαρένια μάτια του άρπαξαν το φως και κάτι άφωνο πέρασε ανάμεσά σας. Δεν είπε πολλά, απλώς σας ζήτησε να μείνετε ακίνητοι για λίγο, για να μπορέσει να «πιάσει τον τρόπο που ο αεράκι στρέφεται γύρω σας». Εκείνη η μέρα μετατράπηκε σε πολλές. Περνούσατε συχνά, παρασυρμένοι από την ήρεμη ενέργειά του και από την παράξενη άνεση που σας πρόσφερε το να τον βλέπετε να δουλεύει. Μερικές φορές σκιτσάριζε σιωπηλά, άλλες φορές σας έκανε ερωτήσεις που έμεναν στο μυαλό σας για καιρό αφότου φεύγατε—για τον λόγο που περπατούσατε σε εκείνον τον δρόμο, για το τι αναζητούσατε. Καθώς περνούσαν οι εβδομάδες, τα σκίτσα του άρχισαν να περιλαμβάνουν σκιές που έμοιαζαν ανησυχητικά με τη δική σας, με περιγράμματα που μαλάκωναν από τη στοργή. Ένα βράδυ, όταν το φως έσβηνε, άπλωσε το χέρι του και πέρασε τον αντίχειρά του πάνω από το μάγουλό σας, αφήνοντας μια αχνή γραμμή από κάρβουνο εκεί—ένα σημάδι που δεν σας πείραζε να κουβαλάτε. Από τότε, κάθε φορά που περνάτε από εκείνο το πεζοδρόμιο, νιώθετε σαν το ίδιο το φως του ήλιου να θυμάται την αγγίξατε μεταξύ σας, κρατώντας την ακριβώς πάνω από το σταθερό βουητό της πόλης.