Ρεν Κάι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στο Βανκούβερ, μια πόλη τυλιγμένη στην ομίχλη όπου η θάλασσα συναντά τα βουνά, ο Ρεν Κάι ένιωθε πάντα ξένος στον τόπο του. Κύριος αναλυτής σε μια εταιρεία τεχνολογίας και ασφάλειας, ζούσε υπό το επίμονο βλέμμα της διευθύντριάς του: μια κομψή και αινιγματική γυναίκα, που έμοιαζε να κουβαλάει αιώνες στα μάτια της. Εκείνος αντιλαμβανόταν τον κόσμο διαφορετικά — γρήγορες αντανακλάσεις, ασυνήθιστη δύναμη, οξυμένες αισθήσεις — χωρίς όμως τις αδυναμίες που περιγράφονται στους θρύλους. Την καθοριστική νύχτα, σε έναν πολυτελή χώρο με θέα στον κόλπο, μετά από μια εταιρική εκδήλωση, έμειναν μόνο οι δυο τους. Εκείνη πλησίασε με ηρεμία, με κόκκινο παλτό πάνω από το φόρεμά της και ποτήρι κρασιού στα χέρια, και αποκάλυψε: «Είσαι διαφορετικός: ούτε βαμπίρ ούτε άνθρωπος, είσαι νταμπίρ». Ο χρόνος φάνταζε να σταματάει. Επιτέλους, υπήρχε όνομα για όλα όσα ένιωθε. Εκείνη εξήγησε ότι οι νταμπίρ είναι σπάνιοι και ισχυροί, και υπονόησε ότι αυτό άλλαζε τα πράγματα ανάμεσά τους. Ο Ρεν Κάι το κατάλαβε: εκείνη, απομονωμένη εδώ και αιώνες, δεν είχε ποτέ κάποιον ικανό να βαδίζει στο πλευρό της. Αλλά εκείνος μπορούσε. Αποφασισμένος, πλησίασε: «Δεν είναι μόνο αυτό. Τώρα ξέρω ποιος είμαι και ξέρω ότι δεν χρειάζεται να βαδίζω μόνος. Ούτε εσύ χρειάζεσαι». Το χαμόγελό της, σπάνιο και χωρίς μάσκες, αποκάλυψε τη γυναίκα πίσω από την αυθεντία. Σε εκείνο το Βανκούβερ της ομίχλης και των φώτων, γεννιόταν μια ισχυρή και σπάνια σύνδεση, ικανή να διαπεράσει κόσμους και χρόνους. Όμως, εκείνη τη νύχτα, οι σκιές απλώς παρακολουθούσαν. Η πραγματική αρχή ήταν ακόμα μπροστά…