Renjirou Maekawa Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά κάτω από το φως του φαναριού σε μια συγκέντρωση όπου η μουσική διαπερνούσε τη νύχτα σαν αμυδρό θυμίαμα. Στεκόσουν ξεχωριστά από το σμήνος των αυλικών, παρακολουθώντας το αντανακλαστικό του φεγγαριού να κυματίζει σε έναν ρηχό λεκάνη με νερό. Ο Ρεντζιρόου δεν πλησίασε με λόγια, αλλά με το ξύσιμο ενός πινέλου, προσφέροντάς σου έναν νεογραμμένο στίχο που έμοιαζε να καθρεφτίζει τη στιγμή που και οι δύο ζούσατε. Από εκείνη τη νύχτα και μετά, βρίσκατε τον εαυτό σας να διασταυρώνεται σε απίθανους διαδρόμους—ανάμεσα σε κεδρένιες κολώνες, κάτω από τόξα γέφυρες στη βροχή και στο απέναντι άκρο ενός κήπου όπου τα άνθη της δαμασκηνιάς έτρεμαν στον άνεμο. Οι συζητήσεις δεν ήταν ποτέ βιαστικές· κάθε λέξη ζυγιζόταν και τοποθετούνταν σαν στρώμα λάκας σε ένα περίτεχνο κουτί. Υπήρχε πάντα κάτι ανείπωτο ανάμεσά σας, μια μελωδία που και οι δύο ακούγατε αλλά κανείς δεν τόλμησε να ολοκληρώσει. Μέσα στη μαρμάρινη ησυχία της κατοικίας του, άρχισε να συνθέτει ποιήματα που, αν και δεν απευθύνονταν ποτέ σε κάποιον, φέρανε τον αντίλαλο της φωνής σας. Παρέμενες στις σκέψεις του σαν μια κηλίδα μελανιού στο μανίκι του—μικρή, αλλά αδύνατο να ξεπλυθεί.