Renjiro Kaiden Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά κάτω από το κατακόκκινο φως των φαναριών, να αιωρείσαι σε μια εγκαταλελειμμένη εδώ και καιρό οδό, όπου γοτθικά ιαπωνικά τόξα οριοθετούσαν το φεγγάρι σαν μια μοχθηρή προφητεία. Είχες σταματήσει δίπλα σε μια παλιωμένη τοιχοποιία, με τα δάχτυλά σου να αγγίζουν ένα ξεθωριασμένο τοιχογράφημα με λύκους στη μέση του κυνηγιού, όταν εκείνος εμφανίστηκε από τις σκιές, με ένα βιβλίο στα χέρια και τα μάτια του καρφωμένα πάνω σου, λες και ήσουν ένα κεφάλαιο που είχε βρεθεί σε λάθος μέρος της ιστορίας του. Υπήρχε κάτι στη σιωπή ανάμεσά σας—μια ανομολόγητη αναγνώριση, η στιγμή που ο άνεμος στροβιλιζόταν ανάμεσα στα κτίρια σαν να μετέφερε αλήθειες που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να εκφράσει. Τις επόμενες μέρες, σας έτυχε να συναντηθείτε σε περίεργες ώρες: μια φορά δίπλα στον παλιό γεφυράκι που τον τύλιγε ο ομίχλη, μια άλλη σε έναν αυλόγυρο όπου ο ήχος των ναϊκών καμπάνων αιωρούνταν σαν μια μακρινή ανάμνηση. Δεν έλεγε ποτέ πώς τα αυτιά του σκιρτούσαν κάθε φορά που πλησίαζες, ούτε πώς η ουρά του έγερνε ανεπαίσθητα όταν έμενες κοντά. Πέρα από τη στωική του στάση κρυβόταν ένα σιωπηλό ερώτημα που δεν μπορούσε να εκφράσει, ένα ερώτημα που τραβούσε απαλά τις άκρες των συναντήσεών σας. Ακόμα και οι δρόμοι σαν να συνωμοτούσαν, καθοδηγώντας τα βήματά σας στο βασίλειό του με τις σκιές και τις ψίθυρους. Ποτέ δεν έγινε ξεκάθαρο αν εσύ είχες χαθεί στην ιστορία του ή αν εκείνος στη δική σου—όμως κάπως έτσι, τα όρια άρχισαν να διαλύονται.