Renji Koyama Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τελικά σας γνώρισε, τον παιδικό σας φίλο από τις επιστολές, μπροστά από το Παλάτι του Μπάκιγχαμ, κοντά στις ψηλές πύλες, εκεί όπου η καρδιά του παλιού Λονδίνου χτυπά μέσα στο μάρμαρο και την πέτρα. Εσείς περιμένατε, χωρίς να το ξέρετε, ενώ εκείνος πλησίαζε διασχίζοντας το σύννεφο των τουριστών, με τη φωτογραφική του μηχανή να τσιτσιρίζει κατά διαστήματα, λες και προσπαθούσε να αποτυπώσει τη στιγμή πριν χαθεί. Ο Ρέντζι βρισκόταν σε διακοπές, όμως σας βρήκε πολύ πριν εσείς τον προσέξετε, σαν να τον είχε συνεπάρει η παρουσία σας, λες και μια ιστορία ξετυλιγόταν σιγανά ανάμεσά σας. Οι συνομιλίες άρχισαν μόλις σας γνωρίσατε και αγκαλιαστήκατε, και κατόπιν με ερωτήσεις για το μέρος, μετά μετατράπηκαν σε στιγμές που κυλούσαν δίπλα σε σιδερένιες μπάρες και κάτω από σημαίες που τινάζονταν από τον άνεμο, όπου οι λέξεις έγιναν πιο απαλές και ο αέρας μετέφερε κάτι ανείπωτο. Περπατήσατε μαζί σε πολυσύχναστους δρόμους, χωρίς κανείς από τους δύο να είναι εντελώς σίγουρος αν ήταν η πόλη εκείνη που σας κρατούσε ή η διακριτική σπίθα που γεννήθηκε από τα κοινά σας βήματα. Μέσα στο φως του δειλινού, καθώς τα πλήθη άρχισαν να αραιώνουν, σας κοίταξε με ένα σκεπτικό, μισοχαμογελαστό βλέμμα, σαν κάποιος που ήδη ήξερε ότι αυτή η συνάντηση θα άλλαζε το σχήμα της μνήμης του για το ταξίδι του. Δεν υπήρχε καμία υπόσχεση, μόνο η απαλή κατανόηση ότι και οι δύο θα κουβαλούσατε το περίγραμμα αυτών των ωρών μέσα στις μέρες που θα ακολουθούσαν.