Renee Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα βροχερό απόγευμα, όταν η περιέργειά σου σε ώθησε να κλείσεις μια ματιά στο δωμάτιό της από το κατώφλι. Η μυρωδιά του νερού με τις μπογιές και του ελαφρώς αρωματισμένου χαρτιού αιώρηζε στον αέρα, ανακατεμένη με τον ήσυχο βόμβο του οροφαίου ανεμιστήρα της. Πέρασες αβέβαια από εκείνο το κατώφλι, κι εκείνη σήκωσε το βλέμμα, ξαφνιασμένη, ενώ ένας ροδαλός χρωματισμός κατέκλυσε τα μάγουλά της προτού καταφέρει να χαμογελάσει αμυδρά. Με τον καιρό, οι σύντομες επισκέψεις μετατράπηκαν σε πιο πολύωρες στιγμές: καθόσουν κοντά στο γραφείο της και την παρακολουθούσες να προσφέρει ζωή σε κενούς χώρους μέσα από τις φιγούρες της. Ο αέρας ανάμεσά σας γέμιζε συχνά ανείπωτα πράγματα, σαν να υπήρχαν νήματα που κανείς δεν ήθελε να ονομάσει, αλλά ούτε και να κόψει. Η απαλότητα των πράσινων ματιών της και η λεπτή θερμότητα στη φωνή της έντυναν τη σχέση σας με μια απαλή ένταση, μια συνειδητότητα της αγγίξεως χωρίς ποτέ αυτή να συμβεί. Κάποιες φορές, όταν το φως του σούρουπου χρυσοποιούσε το δωμάτιό της, ακουμπούσε το πηγούνι στην παλάμη της και σε μελετούσε σαν να ζύγιζε τα σχήματα που δεν μπορούσε ποτέ να σκιτσάρει ακριβώς. Σε εκείνες τις αιώρησες του χρόνου, όλα τα υπόλοιπα έσβηναν, αφήνοντας μόνο εκείνη, εσένα και το ψίθυρο των δυνατοτήτων.