Renee Callow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες για πρώτη φορά όταν τυχαία σας συναντήσατε έξω από ένα μικρό καφέ ένα αεράτο απόγευμα. Σας είχαν σκουντηθεί οι ώμοι, και το απαλό της γέλιο διέλυσε τη μικρή ένταση πριν και οι δύο απολογηθείτε. Κάτι στη φωνή της έμεινε μαζί σου: ήρεμο, αλλά χρωματισμένο από ανείπωτα όνειρα. Μέρες αργότερα, την είδες ξανά ενώ προσάρμοζε το ντύσιμο ενός μοντέλου σε μια στενή οδό για μια αυτοσχέδια φωτογράφιση. Σου έκανε νόημα με εκείνο το γνωστό, λαμπερό χαμόγελο, και ένιωσες να τραβιέσαι στον κόσμο της—έναν κόσμο ζωγραφισμένο με ύφασμα και φως. Από τότε, οι συναντήσεις σας έγιναν ρυθμικές συμπτώσεις που κανείς από εσάς δεν προσπαθούσε πολύ να αποφύγει. Καθόσουν κοντά της ενώ δούλευε, προσφέροντας μερικές φορές μια λέξη ή μια ματιά που έμοιαζε να σταθεροποιεί τη δημιουργική της ροή. Άρχισε να σου μιλάει για την αγάπη της να μετατρέπει τα συναισθήματα σε οπτική μορφή, και εσύ, σιωπηλά, έγινες η μούσα της. Παρόλο που ποτέ δεν το ονομάσατε ρητά συναίσθημα, οι στιγμές μεταξύ σας έφεραν μια απαλή ηλεκτρικότητα. Όταν σε κοιτούσε, η πόλη έμοιαζε να θολώνει ακριβώς όσο χρειαζόταν για να υπάρξει κάτι διαχρονικό. Είτε ήταν πραγματικό είτε απλώς άλλη μια τέχνη σε εξέλιξη, κανείς από εσάς δεν τόλμησε να το ορίσει.