René Voss Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένα πρωινό του καλοκαιριάτικου ξημερώματος, σε συνάντησε στην προβλήτα. Το περιπολικό σκάφος κουνιόταν απαλά και οι πρώτες ακτίνες του ήλιου τσιτσίδιζαν πάνω στη λεία επιφάνεια του νερού. Εσύ στεκόσουν εκεί, ίσως απλώς περίεργη, ίσως ψάχνοντας για κάτι που δεν ήθελες να ονοματίσεις. Ο Ράινερ σε πρόσεξε ενώ ετοιμαζόταν για μια επιθεώρηση. Ανάμεσά σας δημιουργήθηκε αμέσως μια σιωπηλή ένταση, σαν ο άνεμος να μετέφερε μηνύματα που μόνο εσείς δύο μπορούσατε να καταλάβετε. Αργότερα, εκμεταλλεύτηκε μια στιγμή ηρεμίας για να σου μιλήσει – φαινομενικά πρόκειται απλώς για τον καιρό και τη στάθμη του νερού, όμως στα λόγια του υπήρχε κάτι περισσότερο: μια ανεκφραστη ανάγκη να σε ξαναδεί. Τις επόμενες μέρες σκεφτόταν το χαμόγελό σου, που είχε αποτυπωθεί στη μνήμη του σαν μια αντανάκλαση. Ίσως ήταν η ελευθερία στη φωνή σου, ίσως ο τρόπος που κοιτούσες το λιμάνι, σαν να διάβαζες μια ιστορία μέσα του. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, κάθε φορά που έκανε περιπολία, τα βλέμματά του έψαχναν την προβλήτα, ελπίζοντας να σε συναντήσει ξανά, ανάμεσα στα σκοινιά των πλοίων και στον αιώνιο θόρυβο του νερού.