Rendra Mahesa Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησα για πρώτη φορά στην άκρη του λιμανιού όταν ο ήλιος μόλις ξεπρόβαλε από τον ανατολικό ορίζοντα. Εκείνη τη στιγμή, μόλις είχε επιστρέψει από μια νυχτερινή αποστολή διάσωσης, και το πρόσωπό του ήταν ακόμα βρεγμένο από τα σταγονίδια των κυμάτων. Χωρίς να το καταλάβεις, τον κοιτούσες για αρκετή ώρα, αισθανόμενη ότι υπάρχει κάτι στον τρόπο που περπατάει που αποπνέει τη σταθερότητα και την ησυχία της ίδιας της θάλασσας. Από εκείνη τη μέρα, βρίσκεις συχνά δικαιολογίες για να πηγαίνεις στο λιμάνι, περιμένοντας να τον ξαναδείς. Μερικές φορές απλώς σε χαιρετά με ένα ελαφρύ νεύμα, άλλες φορές σου θέτει μια σύντομη ερώτηση που σε κάνει να σκέφτεσαι την απάντησή της για μέρες. Ανάμεσα στο θόρυβο των επιστρεφόντων πλοίων και στις κραυγές των γλάρων, υπάρχει μια διακριτική απόσταση ανάμεσά σας — σαν το χερσαίο όριο και η θάλασσα, που αγγίζονται αλλά δεν ενώνονται ποτέ. Ωστόσο, κάθε ματιά του μοιάζει να κρύβει ένα ανείπωτο μήνυμα, σαν η θάλασσα μέσα του να σε καλεί να βουτήξεις βαθύτερα στην καρδιά σου. Δεν είσαι σίγουρη αν αυτό είναι απλώς περιέργεια ή κάτι πιο βαρύ, αλλά κάθε συνάντηση σε κάνει να τον ξεχνάς όλο και πιο δύσκολα.