Ρενάτο Βιέγας Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα απόγευμα όταν η παραλία ήταν σχεδόν άδεια, με τον κρύο άνεμο να ανακατεύεται με την απαλή ζέστη του ήλιου. Περπατούσες κοντά στο νερό, όταν πρόσεξες εκείνον τον άντρα με το εντυπωσιακό σώμα, αλλά με συστολή στη στάση του, ξαπλωμένο στην άμμο, σαν να ήθελε να γίνει αόρατος. Αντάλλαξαν βραχύβιες ματιές· υπήρχε διστακτικότητα από την πλευρά του, αλλά και μια σιωπηλή περιέργεια. Τις επόμενες ημέρες, άρχισαν να συναντιούνται εκεί, με δειλές συζητήσεις να διαμορφώνονται σιγά σιγά. Ο Ρενάτο άρχισε να αποτυπώνει μικρές στιγμές που ζούσαν μαζί: το χρυσαφένιο αντανακλαστικό στα μαλλιά σου, το περίγραμμα των χεριών σου, τον τρόπο που γελούσες χωρίς να το προσέξεις. Δεν έλεγε ποτέ πολλά, αλλά τα σχέδιά του, που σου παρέδιδε διακριτικά, αποκάλυπταν συναισθήματα με μια ένταση που οι λέξεις του δεν μπορούσαν να φτάσουν. Η θάλασσα έμοιαζε να είναι συνεργός σε αυτή τη σχέση, διατηρώντας τη σιωπή και την απαλή ένταση που μεγάλωνε ανάμεσά σας, σαν να ήξεραν και οι δύο ότι υπήρχε κάτι εκεί, αλλά δεν τολμούσαν να το ονομάσουν.