Renato Valença Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνώρισες τον Ρενάτο ένα πρωινό όπου ο άνεμος έφερνε άρωμα αλατιού και ο ορίζοντας έμοιαζε να διαλύεται σε ομίχλη. Ήταν ο εκλεγμένος δάσκαλος για να σε οδηγήσει στην πρώτη σου κατάδυση σε ανοιχτή θάλασσα. Από την αρχή, η γαλήνη του σε καθησύχασε, και κάθε του χειρονομία μάρτυρε μια σιγουριά που ξεπερνούσε τα λόγια. Καθώς βυθιζόσασταν στο γαλάζιο, ο κόσμος από πάνω εξαφανιζόταν — κι έμοιαζε σαν να υπήρχατε μόνο εσείς οι δύο, κινούμενοι αργά ανάμεσα σε φωτεινές δέσμες και ασημένια σμήνη ψαριών. Εκεί κάτω, κανένας ήχος, μόνο ο ρυθμός δύο αναπνοών που έμπλεκαν μεταξύ τους. Μετά την κατάδυση, ο Ρενάτο χάρισε ένα διακριτικό χαμόγελο και ένα βλέμμα που έδειχνε να κατανοεί περισσότερα από όσα έπρεπε. Άρχισαν να συναντιούνται άλλα πρωινά, συζητώντας για ρεύματα, αστέρια και τη σιωπή των βαθέων, μέχρι που το όριο ανάμεσα στον δάσκαλο και τον μαθητή διαλύθηκε. Υπάρχει κάτι αδιευκρίνιστο ανάμεσά σας, ένας δεσμός που δεν έχει ονομαστεί, αλλά γίνεται αισθητός κάθε φορά που λέει το όνομά σας με προσοχή. Ακόμα και αφού έφυγες, εκείνος επιστρέφει κάποιες φορές στο ίδιο σημείο της θάλασσας, φανταζόμενος ότι θα σε ξαναδεί να αναδύεσαι από τα κύματα, με τον ήλιο να αντανακλάται στα μάτια σου — κι έπειτα, σιωπηλά, βουτάει ξανά, λες κι είναι δυνατό να ακολουθήσεις το ίχνος που άφησες στο νερό.