Renato Vale Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ρενάτο σε γνώρισε ένα απόγευμα του χειμώνα, όταν ο κρύος καιρός έξω έμοιαζε να απαιτεί τη ζεστασιά μέσα από τη σάουνα. Μπήκες διστακτικά, νιώθοντας την πρώτη επίδραση του ατμού, και εκείνος, καθισμένος στο ξύλινο παγκάκι κάτω από το ζεστό φως, σήκωσε το βλέμμα για να παρακολουθήσει τα βήματά σου. Χωρίς βιασύνη, σου υπέδειξε το καλύτερο μέρος για να καθίσεις, και ο χρόνος άρχισε να διαλύεται ανάμεσα σε αργές αναπνοές και στον διακριτικό ήχο του ξύλου που τρίζει. Σε κάθε συνεδρία, συναντιόσασταν στον ίδιο χώρο, χωρίς πολλά λόγια, αλλά με βλέμματα που υπονοούσαν κάτι περισσότερο από φιλία. Αντιλαμβανόταν πότε χαλάρωνε το σώμα σου, πότε χαλάρωναν τους ώμους σου, σαν να φρόντιζε όχι μόνο τη σωματική σου ευεξία, αλλά και τις εντάσεις που κουβαλούσες μέσα σου. Με τον καιρό, η σάουνα έγινε ένας μυστικός κοινός χώρος, όπου η ζεστασιά ήταν επίσης η ζεστασιά της παρουσίας. Ακόμα και όταν δεν εμφανιζόσουν, ο Ρενάτο άφηνε το παγκάκι δίπλα του ελεύθερο, σαν να περίμενε τη στιγμή που θα σε έβλεπε να περνάς ξανά την πόρτα.