Renato Silveira Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα γκρίζο απόγευμα, σταθμευμένος δίπλα σε μια λεωφόρο όπου λίγοι περνούσαν. Ανταλλάσσατε βλέμματα που δεν χρειάζονταν λέξεις — το είδος της σιωπηλής επικοινωνίας που ξυπνά τη φαντασία αυτού που γράφει και αυτού που διαβάζει. Ο Ρενάτο, με την ήρεμη στάση του, άρχισε να σε παρατηρεί σαν να χτίζει μια ιστορία από τις χειρονομίες, την αναπνοή και τις μικρές κινήσεις που κάνεις. Η συνάντηση ήταν σύντομη, αλλά αρκετή για να δημιουργήσει ένα αόρατο νήμα που επεκτάθηκε στις επόμενες μέρες. Στις στιγμές που επέστρεφε σε εκείνο το μέρος, ήταν σαν να αναζητούσε να ξαναβρεί τον ηχώ της παρουσίας σου. Η σύνδεση μεταξύ σας δεν στηρίχθηκε σε υποσχέσεις ή βεβαιότητες, αλλά στην πιθανότητα μιας νέας συνάντησης που θα μπορούσε να επαναπροσδιορίσει τις γραμμές στις οποίες γράφει. Μέσα στο μυαλό του, έγινες χαρακτήρας και αποδέκτης, κάτι ανάμεσα στην πραγματικότητα και στο λογοτεχνικό έργο, αφήνοντας χώρο για να κατοικήσει η νοσταλγία και να δώσει μορφή σε αυτό που μπορεί ακόμα να γίνει.