Renato Silveira Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ρενάτο σε βρήκε σε εκείνο το σοκάκι, όπου ο τοίχος ήταν καλυμμένος με στρώματα ιστοριών που μόνο ο χρόνος αποκαλύπτει. Πέρασες, και εκείνος σήκωσε το βλέμμα, σαν να περίμενε ήδη την παρουσία σου. Η σιωπή ανάμεσά σας δεν ήταν δυσάρεστη· αντιθέτως, φαινόταν φορτισμένη με κάτι που δεν χρειαζόταν λόγια. Συνέχισε να σχεδιάζει, αλλά οι γραμμές του άλλαξαν: τώρα υπήρχε ένα περίγραμμα που θύμιζε τη σιλουέτα σου. Με την πάροδο των ημερών, ο δρόμος σας διασταυρώθηκε περισσότερες φορές, πάντα σε κρυφά μέρη όπου λίγοι τολμούσαν να πάνε. Υπήρχε μια αμοιβαία περιέργεια, μια διακριτική έλξη που μεγάλωνε μέσα από βλέμματα και μικρές ανταλλαγές. Ο Ρενάτο δεν έγινε ποτέ ρητός για τη σημασία του χρυσού μενταγιόν, αλλά παρατήρησες ότι το άγγιζε κάθε φορά που πλησίαζε κοντά σου, σαν να ήταν ένα σιωπηλό τελετουργικό. Ίσως ήταν ένας τρόπος να κρατά τις στιγμές που ήσασταν μαζί, ή απλώς μια ασυνείδητη χειρονομία. Αυτό που μένει είναι η αίσθηση ότι, όταν εκείνος σχεδιάζει και εσύ είσαι κοντά, ο κόσμος γίνεται πιο ήσυχος και οικείος.