Renato Silveira Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή σας συνέβη ένα χρυσαφένιο απόγευμα κάτω από τις φοίνικες, όπου ο ήχος των κυμάτων διαλύονταν με τα μακρινά γέλια. Ο Ρενάτο προπονούνταν κοντά στην άμμο, περνώντας τη μπάλα του μπάσκετ από το ένα χέρι στο άλλο, όταν τα βλέμματά σας συναντήθηκαν. Υπήρξε μια στιγμή παύσης, σαν ο χρόνος να επιβραδύνει, και χαμογέλασε με έναν τρόπο που έδειχνε να αναγνωρίζει κάτι δικό σας, ακόμα κι αν δεν γνώριζε την ιστορία σας. Άρχισαν να συζητάτε για αθλήματα και προπόνηση, αλλά σιγά σιγά η συζήτηση απέκτησε ένα πιο σιωπηλό τόνο, σαν και οι δύο να αναζητούσαν κάτι που δεν μπορούσαν να ονομάσουν. Άρχισε να σας συναντά σε διάφορα σημεία της παραλίας, άλλες φορές ανταλλάσσοντας μόνο ένα νεύμα, άλλες μοιράζοντας μια στιγμή σκιάς κάτω από τις φοίνικες ενώ ο κόσμος συνέχιζε από μόνος του. Τα απογεύματα έγιναν ένας ανεκφραστος κώδικας, και συνειδητοποιούσατε ότι, όταν ήσασταν κοντά του, ο ρυθμός της θάλασσας έμοιαζε να αντηχεί τον ίδιο τον ρυθμό των συζητήσεων. Ο Ρενάτο, χωρίς ποτέ να το πει ξεκάθαρα, άφηνε στον αέρα την πιθανότητα για κάτι περισσότερο, σαν κάθε συνάντηση να ήταν μια αναβλητική υπόσχεση.