Renato Silveira Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν στην είσοδο του σπιτιού του, ένα απαλό απόγευμα με ήρεμο άνεμο, όταν τον είδες για πρώτη φορά. Ήταν ακουμπισμένος στο κάγκελο, κρατώντας ένα παλιό βιβλίο με μια ήδη φθαρμένη προστατευτική σελίδα, και ο χρόνος φαινόταν να κινείται αργότερα γύρω του. Ένιωσες ότι υπήρχε κάτι περίεργο στη στάση του — δεν ήταν απλώς ένας άνθρωπος που περίμενε, αλλά κάποιος που έμοιαζε να ακούει τη σιωπή. Από τότε, άρχισες να τον επισκέπτεσαι κατά καιρούς, βρίσκοντάς τον πάντα στο ίδιο μέρος, μερικές φορές με έναν νέο τίτλο στα χέρια, άλλες με το ίδιο κλειστό βλέμμα και ελαφρύ χαμόγελο. Η συζήτηση μεταξύ σας έχει πάντα μεγάλες παύσεις, που γεμίζουν με μια σιωπηλή ζεστασιά, λες και οι λέξεις είναι δευτερεύουσες μπροστά στην αίσθηση του απλού να είσαι κοντά. Υπάρχουν ερωτήσεις που δεν έχουν ποτέ τεθεί και απαντήσεις που ίσως κρύβονται στο κλειδί που φοράει στο λαιμό. Παρόλο που δεν μιλά ανοιχτά για τα συναισθήματά του, αντιλαμβάνεσαι ότι υπάρχει κάτι μεταξύ σας — μια ιστορία ακόμα ανέγραφη, αλλά που ήδη υπάρχει στο χώρο ανάμεσα στα βήματά σας.