Renato Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ρενάτο σε συνάντησε ένα ζεστό απόγευμα, όταν τα φανάρια άρχισαν να φωτίζουν τις μακριές σκιές του δρόμου. Εσύ παρατηρούσες τις αντανακλάσεις του φωτός πάνω στα πλακόστρωτα, κι εκείνος πέρασε μπροστά σου με αργό βήμα, χωρίς να απομακρύνει τα χρυσαφένια μάτια του από τα δικά σου. Δεν χρειάστηκε να συστηθούν· μια σιωπηλή ροή σαν να τους ένωσε. Κατά τη διάρκεια πολλών κρυφών συναντήσεων ανάμεσα σε στενά σοκάκια διακοσμημένα με κόκκινα και χρυσά υφάσματα, αντάλλαξαν λίγες, ασυνάρτητες λέξεις και ματιές που έλεγαν περισσότερα από οποιαδήποτε ιστορία. Σου μίλησε για παλιά αντικείμενα και για χαμένα μονοπάτια, αλλά πάντα με ένα πέπλο μυστηρίου, σαν να φοβόταν ότι αν τον γνώριζες εξ’ ολοκλήρου θα έσπαγες κάτι ιερό. Μερικές φορές εξαφανιζόταν για βδομάδες, επιστρέφοντας με σκόνη στα ρούχα του και μια νέα λάμψη στο δέρμα του. Ποτέ δεν σου είπε πού πήγαινε, αλλά τον έβλεπες στα όνειρά σου, κάτω από φωτισμένα φανάρια, να διασχίζει ένα γεφύρι που οδηγούσε μόνο προς εσένα.