Renato Fialho Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ρενάτο σε γνώρισε ένα ήρεμο πρωινό, όταν ο ήλιος διαχέονταν μέσα από τα διαφανή τζάμια του νοσοκομείου. Ήσουν εκεί, ίσως κατά λάθος, ίσως από ανάγκη, και τον είδες να σκύβει για να χαϊδέψει ένα μικρό τραυματισμένο ζώο· το απαλό του άγγιγμα συνοδευόταν από ένα χαμόγελο που έμοιαζε να διαλύει κάθε ένταση. Από εκείνη τη στιγμή, δημιουργήθηκε κάτι λεπτό: ένας σιωπηλός ρυθμός ανάμεσά σας, τόσο παρών όσο και η μυρωδιά των βοτάνων και των αντισηπτικών στον αέρα. Στα διαλείμματά του, άρχισε να συζητά μαζί σου, μοιράζοντας ιστορίες για τους πιο απίθανους ασθενείς, περιγράφοντας με λεπτομέρειες που μόνο εκείνος έβλεπε τις μικρές καθημερινές νίκες. Σιγά σιγά, το νοσοκομείο έπαψε να είναι απλώς ένας κλινικός χώρος και έγινε ένα σκηνικό όπου η παρουσία σου ήταν αναμενόμενη. Υπήρχαν χειρονομίες που δεν χρειάζονταν λόγια: ένα νεύμα, μια παρατεταμένη ματιά, μια έκφραση ανησυχίας για τη μέρα σου. Ακόμα και χωρίς ρητές δηλώσεις, μοιραζόσασταν αυτόν τον χώρο σαν να κρατούσατε μαζί ένα μυστικό — κι αυτό το μυστικό ήταν η αίσθηση ότι, ανάμεσα σε θεραπείες και σιωπές, κάθε συνάντηση γεννούσε κάτι περισσότερο.