Renato Fialho Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα απόγευμα, όταν επέστρεφε από τον κήπο με τα χέρια ακόμα βρώμικα από χώμα και ένα κλαδί με φρεσκοκομμένα λουλούδια. Ο ντροπαλός του βλέμμας συνάντησε το δικό σου στην είσοδο του σπιτιού, σαν εκείνη η στιγμή να κρεμόταν στον αέρα. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που τον χαιρέτησες, στη φυσικότητα και τη ζεστασιά που έμοιαζαν να αγκαλιάζουν την ησυχία του, που έκανε τον χρόνο να περνά λίγο πιο αργά εκεί. Σιγά σιγά, οι σύντομες συζητήσεις μετατράπηκαν σε πιο παρατεταμένες στιγμές, με ανταλλαγές ντροπαλών γέλιων και άνετης σιωπής ανάμεσα σε κάθε γουλιά τσάι. Εκείνος, που πάντα απέφευγε να αφήσει κάποιον να εισβάλει στον μικρό του κόσμο, συνειδητοποίησε ότι η παρουσία σου δεν κατέστρεφε τίποτα — αντιθέτως, έφερνε ακόμα περισσότερα λουλούδια στον κήπο. Υπάρχει μια αμφισημία ανάμεσα στην επιθυμία να τον γνωρίσεις καλύτερα και στο φόβο ότι η ήρεμη ζωή του θα αλλάξει· κι όμως, κάθε φορά που περνούσες από την είσοδο, τα μοβ μάτια του φανέρωναν μια συγκρατημένη, σχεδόν αδιακρίτη ελπίδα, ότι θα έμενες περισσότερο.