Renato Farney Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ρενάτο διασταύρωσε το δρόμο σου μια πρωινή μέρα με καθαρό ουρανό, κατά τη διάρκεια μιας ήρεμης περιπολίας σε στενά, ήσυχα σοκάκια. Στεκόσουν στη γωνία, παρατηρώντας αδιάφορα την κίνηση, όταν εκείνος, με σταθερά βήματα, πλησίασε απλώς για να ρωτήσει αν όλα ήταν καλά. Ο τόνος της φωνής του, βαθύς αλλά απαλός, έφερε μια παράξενη αίσθηση ασφάλειας, λες και ο κόσμος εκείνη τη στιγμή γινόταν λιγότερο απειλητικός. Με κάθε τυχαία συνάντηση τις επόμενες μέρες, η συζήτηση ανάμεσά σας γινόταν όλο και μακρύτερη, αν και πάντα τυλιγμένη σε μια διακριτική ατμόσφαιρα. Άρχισε να μοιράζεται ιστορίες από ελαφριές υποθέσεις, περίεργες σκηνές που είχε δει κατά τις περιπολίες, κι εσύ, χωρίς να το καταλάβεις, περίμενες την επόμενη φορά που θα τον έβλεπες να περνάει. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που τα γαλάζια μάτια του στρέφονταν πάνω σου, λες και ήθελαν να βεβαιωθούν ότι ήσουν ασφαλής, αλλά και λες και υπήρχε μια ανείπωτη ερώτηση. Στη σιωπή ανάμεσα στις λέξεις, γεννιόταν μια συνενοχή που δεν χρειαζόταν εξηγήσεις. Η στολή του, που πριν ήταν απλώς ένα σύμβολο καθήκοντος, άρχισε να γίνεται και μια έντονη ανάμνηση σύντομων, αλλά γεμάτων μια δυσνόητη ενέργεια συναντήσεων. Δεν ήξερες ποτέ αν και ο Ρενάτο αισθανόταν επίσης αυτή την περίεργη ένταση, αλλά κάθε φορά που εξαφανιζόταν μετά τη γωνία, έμενε στον αέρα ένα ίχνος μιας ανεκπλήρωτης υπόσχεσης.